کاربرد روش های تنظیم کننده در عیب یابی سازه ها جهت مقاوم شدن در برابر خطاهای آزمایشگاهی
چکیده
امروزه عیبیابی سازهها به منظور جلوگیری از خرابی سازهها یکی از فعالترین زمینههای تحقیقاتی است که توجه محققان زیادی را به خود جلب کرده است. به طور کلی میتوان به مسئله عیبیابی به صورت حل دستگاه معادلات غیرخطی نگاه کرد. جهت بدستآوردن پارامترهای خرابی، دستگاه معادلات غیرخطی وابسته پس از خطیسازی حل میشود. این تحقیق به عیبیابی سازهها تحت تحریک دینامیکی با استفاده از پاسخهای اندازهگیریشده میپردازد. پاسخهای شتاب سازه بوسیله شتابسنجها ثبت میشوند که برای عیبیابی تحت بار دینامیکی تعبیه شدهاند. از این رو شتابهای ثبتشده منشأ خطا میباشند. این خطاها ممکن است به نتایج نادرست برای شناسایی پارامترهای خرابی منجر شوند. در ریاضیات برای تسهیل حل دستگاه معادلات خطی در مقابل این قبیل خطاها، روشهای پایدارسازی(منظمسازی) مورد استفاده قرار میگیرند. پایدارسازی تیخونوف و پایدارسازی تجزیه مقادیر منفرد منقطع دو روش از بهترین روشهای پایدارسازی میباشند. ایده اصلی این روشها، مقیاسکردن خطای گوسی به سمت مبدأ در جهتهای متعامد مختلف با ضرایب مقیاس متفاوت و کوچکتر از یک میباشد. در تحقیق حاضر این روشها برای بهبود نتایج در مقابل شتابهای اندازهگیریشده خطادار استفاده میشوند. برای مطالعه موردی خرپای دوبعدی در نظر گرفته شده است. نتایج بدستآمده اثر مثبت این روش را در عیبیابی دقیق سازهها نشان میدهد.