بررسی تاثیرآموزش مهارتهای زندگی در ایجاد سازگاری و سلامت روان نوجوانان بزهکار کانون اصلاح و تربیت استان همدان
چکیده
پژوهش حاضر از جمله پژوهشهای آزمایشی میدانی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه است که به منظور بررسی تأثیر آموزش مهارت های زندگی در سازگاری فردی- اجتماعی نوجوانان بزهکار در کانون اصلاح و تربیت استان همدان انجام شده است. 40 نفر نوجوان زیر 18 سال به صورت تصادفی ساده از میان جامعه پژوهش انتخاب و به شیوه تصادفی ساده به دو گروه 20نفری گمارده شدند.قبل از انجام مداخله آزمایشی (ارائه متغیر مستقل) دو گروه با استفاده از پرسشنامه شخصیتی کالیفرنیا (ctp) پیش ازمون شدند. سپس گروه آزمایشی به مدت سه جلسه دو ساعته تحت آموزش مهارتهای زندگی به صورت گروهی قرار گرفتند ( مهارت های رفتار به خود، رفتارهای مربوط به دیگران، رفتارهای مربوط به محیط و رفتارهای مربوط به کار). یک هفته پس از انجام مداخله باردیگر هر دو گروه با استفاده از آزمون (ctp) پس آزمون شدند. نتایج آزمون تحلیل واریانس چنمد متغیری بر روی تفاضل نمرهای پیش ازمون و پس آزمون نشان داد که نوجوانان بزهکار گروه های آزمایشی و گواه از لحاظ 12 خرده مقیاس ازمون سازگاری فردی اجتماعی کالیفرنیا (ctp) متفاوت اند. در نهایت یافته ها گواه آن است که آموزش مهارت های زندگی باعث افزایش سازگاری فردی و اجتماعی در نوجوانان بزهکار کانون اصلاح تربیت استان همدان می شود. در رابطه با سلامت روان نیز آزمودنی های گروه کنترل و گواه هر دو با تست gqh مورد پیش آزمون قرار گرفتند . 20 نفر از کل تعداد مورد آموزش مهارت های زندگی قرار گرفتند و در آخر از همان 20 نفر گروه کنترل دوباره پس آزمون سلامت روان گرفته شد.یافته های گروه گواه آن است که آموزش مهارت های زندگی در سلامت روان نوجوانان بزهکار کانون اصلاح و تربیت استان همدان تاثیری ندارد