بررسی و مقایسه قابلیت جوش پذیری استلایت6 برروی فولادهای زنگ نزن آستنیتی و مارتنزیتی در شرایط مختلف عملیات حرارتی
چکیده
قطعات داخلی شیرآلات مورد استفاده در صنعت نفت و گاز، بدلیل وجود ناخالصی ها و ذرات جامد ساینده، لازم است علاوه بر مقاومت خوردگی، نسبت به سایش نیز مقاوم باشند. یکی از تکنیک هایی که برای افزایش همزمان مقاومت خوردگی و سایشی مورد توجه قرار گرفته است، ایجاد پوشش های سخت است. در این تحقیق، پوشش استلایت ( سوپر آلیاژ پایه کبالت) توسط فرایند جوشکاری تیگ بر روی دو نوع فولاد زنگ نزن مارتنزیتی و آستنیتی ایجاد شده و ریزساختار و خواص مکانیکی زیرلایه و پوشش مورد بررسی قرار گرفته است. برای این منظور از میکروسکوپ نوری، میکروسکوپ الکترونی روبشی (sem) به همراه آنالیز کننده eds ، تفرق اشعه x (xrd) و سختی سنجی میکرو استفاده شده است. مقاومت فرسایشی پوشش طبق استاندارد astm g73 در دو حالت فرسایش و فرسایش توام با خوردگی مورد ارزیابی قرار گرفته است. همچنین نمونه های پوشش داده شده در دو دما تحت عملیات حرارتی قرار گرفتند. نتایج بدست آمده نشان می دهد که ساختار پوشش متشکل از کاربیدهای واقع در زمینه محلول جامد غنی از کبالت با ساختار دندریتی است. اعمال پوشش استلایت منجر به افزایش قابل توجه در میکروسختی و مقاومت سایشی فولادهای زیرلایه می شود. در مورد نمونه هایی که تحت شرایط خوردگی-فرسایش قرار گرفته اند میزان کاهش وزن بیشتر می باشد. این موضوع نشان می دهد خوردگی منجر به تشدید فرسایش شده و در نتیجه کاهش وزن بیشتری بدست آمده است. با انجام عملیات حرارتی، میزان سختی نمونه ها نسبت به نمونه های عملیات حرارتی نشده حدودا به مقدار 20 درصد کاهش می یابد.