بررسی مزیت نسبی ارزش افزوده ای بخش های اقتصادی استان سیستان و بلوچستان و مقایسه آن با جهت گیری های آمایش سرزمین
چکیده
یکی از جنبه های مهم برنامه ریزی منطقه ای و برنامه ریزی اقتصادی، توجه به مزیت نسبی بخش ها و فعالیت های مختلف اقتصادی است. استفاده بهینه از مزیت های نسبی مناطق مختلف و اتخاذ تدابیر و راهبردهای مناسب جهت رقابتی کردن این مزیت ها، با اولویت مزیت های منابع انسانی متخصص، موقعیت جغرافیایی، ذخایر و امکانات طبیعی آن مناطق قابل تحقق است. این امر نیز مستلزم شناخت مزیت های نسبی منطقه ای و جهت دهی فعالیت های اقتصادی، سرمایه های فیزیکی و تأمین نیروی انسانی متخصص متناسب با آن می باشد. هدف پایان نامه حاضر بررسی مزیت نسبی ارزش افزوده ای بخش های اقتصادی استان سیستان و بلوچستان و مقایسه آن با جهت گیری های آمایش سرزمین می باشد. برای این منظور و با استفاده از تکنیک های برنامه ریزی منطقه ای سعی شده تحلیلی علمی از مزیت های نسبی استان و روند تغییرات ارزش افزوده بخش-های اقتصادی استان طی سال های 1379 ، 1383 و 1387 ارائه گردد. ضمن این که با شناسایی بخش ها و فعالیت های دارای مزیت، اولویت های توسعه اقتصادی پایدار و بستر مناسب جهت توسعه استان فراهم گردد. در نهایت با مقایسه اولویت های مذکور با راهبردها و اهداف سند چشم انداز توسعه استان سیستان و بلوچستان، میزان انحراف از واقعیت های موجود اقتصادی استان مشخص شده و تعیین گردد آیا با وضعیت موجود مزیت ها و اولویت های اقتصادی، استان به سمت و سوی چشم انداز آینده حرکت می کند یا خیر؟ نتایج پایان نامه که با استفاده از شاخص مزیت نسبی آشکار شده و تغییرات ساختاری به دست آمده، بیان گر این است که با توجه به تاکید سند چشم انداز توسعه برای گسترش بخش ها و فعالیت های کشاورزی، صنعت و معدن و هم چنین خدمات تنها فعالیت های "جنگلداری و ماهیگیری" در بخش"کشاورزی و ماهیگیری"، فعالیت های "ساخت محصولات غذایی و انواع آشامیدنی ها، ساخت منسوجات، ساخت پوشاک، عمل آوری و رنگ کردن خز، ساخت چوب و محصولات چوبی و ساخت سایر محصولات کانی غیر فلزی" در بخش"صنعت و معدن" و فعالیت های "امور انتظامی، آموزش ابتدایی، بهداشت و درمان دولتی و حمل و نقل " در بخش"خدمات" طی دوره مورد بررسی (1379 تا 1387) دارای مزیت بوده اند.