اثر بخشی واقعیت درمانی(تئوری انتخاب)بر خودکارآمدی دختران 18-16 سال دارای پدر معتاد به مواد مخدر که به کلینیک ترک مراجعه کرده اند
چکیده
چکیده: مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر واقعیت درمانی بر میزان خودکارآمدی نوجوانان دختر دارای پدر معتاد به مواد مخدر انجام پذیرفت. روش: جامعه مورد پژوهش کلیه دختران نوجوان 18-16ساله دارای پدر معتاد به مواد مخدر شهر تهران بود و نمونه شامل 3نفر از دخترانی که پدرانشان به کلینیک های ترک اعتیاد مراجعه کرده اند، بودند. نمونه به روش نمونه گیری مبتنی بر هدف و بر اساس نمونه های در دسترس از میان مراجعه کنندگان به و کلینیک های ترک اعتیاد که دخترانشان حاضر به شرکت در جلسات درمان باشند انتخاب شدند وبا آزمون خودکارآمدی موریس مورد پیش آزمون قرار گرفتند. 7 جلسه واقعیت درمانی برای آنها اجرا شد وچون فرضیه های این پژوهش در چهار چوب طرح های موسوم به مطالعه موردی با استفاده از طرح چند خط پایه پلکانی مورد بررسی قرار گرفته اند ، برای ثبت تغییرات هر دوجلسه از پرسشنامه خودکارآمدی استفاده شد و پس از جلسات درمان پس آزمون وپیگیری انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که در طی تحلیل دیداری نمودارها بر اساس شاخص های آمار توصیفی بعد از اتمام دوره ،مداخله مورد نظر در مورد هر سه آزمودنی اثر بخش بوده است. نتایج: پژوهش حاضر نشان داد که اجرای واقعیت درمانی باعث افزایش خودکارآمدی عمومی مراجعین شده است