بررسی تاثیر تکنیک پیوند،زمان پیوند و نوع پایه و پیوندک درتکثیر رزهای گلخانه ای(rosa hybrida)به روش رومیزی
چکیده
چکیده به منظور بررسی اثر روش انجام پیوند، زمان انجام پیوند رومیزی و ارقام مختلف پایه و پیوندک در موفقیت تکثیر رز به روش پیوند رومیزی، پژوهشی در سال 1390-1389 در دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان صورت گرفت. از قلمه های نیمه خشبی دو گونه نسترن وحشی و مانتی بعنوان گیاه پایه در این پژوهش استفاده گردید. ارقام آوالانچ، پیچ آوالانچ و دولسویتا که از انواع رزهای گل دهنده گلخانه ای بودند، بعنوان پیوندک مورد استفاده قرار گرفت. پیوندک ها با یک گره و یک برگ (حداکثر دو برگچه) با دو روش امگا و نیمانیم بر روی پایه ها پیوند زده شدند. قسمت انتهایی پایه با هورمون ایندول بوتیریک اسید با غلظت 5000 میلی گرم در لیتر تیمار شده و سپس در بستر کوکوپیت- پرلیت (2:1) در قالب طرح کاملاً تصادفی نامتعادل کشت شدند. تیمارهای مورد بررسی شامل تیمار زمان، روش پیوند و ارقام پایه و پیوندک بود. در این آزمایش صفات مورفولوژیکی شامل درصد ریشه زایی، درصد جوش خوردن محل پیوند، تعداد ریشه، طول بلندترین ریشه، تعداد شاخه ها و تعداد برگ های حاصله مورد اندازه گیری قرار گرفت. نتایج حاصل از تجزیه واریانس داده ها حاکی از معنی دار بودن اثر تیمارها بر پارامتر های مورد اندازه گیری بود. بیشترین میانگین درصد ریشه زایی، گیرایی پیوند، تعداد ریشه های حاصله، تعداد شاخه و برگ های حاصله مربوط به انجام پیوند در شهریورماه و استفاده از روش امگا بود. در حالیکه بلندترین طول ریشه مربوط به انجام پیوند در تیر ماه و با استفاده از روش نیمانیم بود. در خصوص انتخاب مناسب ترین پایه برای ارقام پیوندک، بجز رقم آوالانچ که بر روی پایه نسترن وحشی بهترین عملکرد را داشت سایر ارقام پیوندک نتایج پراکنده ای را نشان دادند.