انقلاب اسلامی ایران و گفتمان سیاسی شیعه درعراق ولبنان
چکیده
چکیده: انقلاب اسلامی ایران به عنوان پدیده ای نادر که منجر به تحولاتی عمیق گردیده، بارها مورد تحلیل و تفاسیر متعدد قرار گرفته است. این انقلاب به دلیل عدم تعهد به شرق و غرب و مطرح ساختن جمهوری اسلامی به عنوان شکلی از حکومت برای اولین بار در سطح جهان، دو اردوگاه سوسیالیسم و لیبرالیسم را با چالش مواجه ساخت. مردم سالاری دینی، عدالت و ولایت فقیه از جمله نظام های معنایی و عناصر گفتمان انقلاب اسلامی ایران بود که به موازات تحولات داخلی، زمینه ساز روندی از رخدادها و تحولات در سطح جهان و به خصوص جوامع اسلامی شد. این انقلاب بیشترین اثر را در تعالی گفتمان سیاسی شیعه به دنبال داشته و موجب تحول آن از حالت سکون به حالت پویا شده است. گر چه این انقلاب، همه کشورهای اسلامی را متاثر کرد، اما مهمترین آنها، عراق و لبنان دو کشور مهم شیعه نشین در جهان اسلام هستند. این اثر، به بررسی تاثیر انقلاب اسلامی بر گفتمان سیاسی شیعه در این دو کشورپرداخته و برای اینکار از ترکیب روش گفتمان لاکلا و موف و نظریه پخش به عنوان یک مدل تحلیلی برای انقلاب اسلامی استفاده شده است. گفتمان سیاسی شیعه در لبنان،تحت تاثیر انقلاب اسلامی و وجود دشمن(اسرائیل)، با هژمونیک کردن دال استکبارستیزی، گفتمان مقاومت را تشکیل می دهد. نمود عینی این گفتمان، حزب الله لبنان است. تاثیر انقلاب اسلامی بر گفتمان سیاسی شیعه در عراق، در زمان صدام، گفتمان مقاومت بود، ولی بعد از سقوط او، در ابتدا به دلیل از بین رفتن دشمن اصلی، گفتمان مقاومت نیز دچار چالش شد. ولی تحت هدایت و رهبری مرجعیت و نبود سرکوب شدید صدام، دوباره دالهای گفتمان سیاسی شیعه در یک زنجیره هم ارزی مناسب، بر اساس نیازها و شرایط زمانه، مفصل بندی شده و دو خرده گفتمان مقاومت؛ علیه تروریسم و اشغالگر خارجی، و گفتمان مشارکت؛ در بعد داخلی ایجاد شد