بررسی تطبیقی رابطه ی انسان و خدا در مکتب عرفانی ابن عربی و شنکره
چکیده
ارتباط انسان و خدا مسأله ای است که در همه ی نظام های فلسفی و عرفانی دینی از اهمیت خاصی برخوردار است تا آنجا که می توان آن را از وجوه مشخص این گونه نظام ها دانست. در این میان در عرفان اسلامی و بیش از همه در مکتب وحدت وجودی ابن عربی، عشق و تجلی مهم ترین مقوله هایی هستند که ارتباط حق با ماسوای خود از طریق آنها صورت می گیرد. چنانکه در مکتب ادویته ودانته شنکره نیز این ارتباط از طریق مایا و لیلا انجام می پذیرد. انسان در هر دو مکتب، نقطه محوری عالم محسوب می شود که در کنه وجودی خود با برهمن یا خدای متعال یکی است. ابن عربی انسان و به خصوص انسان کامل را به مثابه ی عالم صغیر و روح این عالم می داند و معتقد است که انسان به صورت الله آفریده شده است. در مکتب عرفانی شنکره نیز انسان، حقیقتی الهی دارد که همان آتمن است که چیزی جز برهمن نیست. در رساله پیش رو بعد از معرفی اجمالی مکتب عرفانی ابن عربی و شنکره؛ به بررسی مفهوم خدا و انسان و رابطه آن دو بر اساس کارکردهای مشابه و قرابت های قیاس پذیر پرداخته ایم.