تخلیه اماکن تجاری در حقوق ایران
چکیده
قوانین روابط موجر و مستأجر از دیرباز محل تلاقی منافع موجرین و مستأجرین بوده اند ؛ این قوانین با توجه به تأثیرات ملموسی که بر زندگی اجتماعی اشخاص دارند ، همواره حساسیت های زیادی را به خود جلب می کنند و همین امر قانونگذاری در این زمینه را بسیار مشکل می نماید ؛ به همین دلیل در هردوره زمانی ، با توجه به وضعیت اجتماعی حاکم، سیاست های تقنینی مربوط به این قوانین تغییر می کند ؛ این مــوضوع علی الخصوص در قوانین حاکم بر اماکن تجاری به وضوح دیده می شود ، به گونه ای که به طور مثال در اجاره های مشمول ق. 1356 ، انقضاء مدت اجاره تأثیری بر رابطه استیجاری طرفین نداشته و این رابطه حتی پس از فوت طرفین نیز برای سالها بین قائم مقام آنها ، ادامه پیدا می کند ، اما برعکس در اجاره های مشمول ق. 1376 ، بعد از انقضاء مدت اجاره ، تخلیه عین مستأجره باید ظرف یک هفته از تاریخ تقدیم درخواست موجر ، و حتی بدون لزوم دعوت از مستأجر و استماع دفاعیات او ، انجام گیرد ؛ همچنین تفاوت مفاهیم و مصادیق اماکن و مشاغل تجاری ، شرایط متفاوت اقامه دعوای تخلیه و رسیدگی به آن ، شرایط و آثار متفاوت تخلفات مستأجر و نهایتاً شیوه متفاوت اجرای احکام تخلیه ، از دیگر تفاوت های اساسی قوانین مزبور در این زمینه می باشند که به همراه سایر مسایل مرتبط با امر تخلیه، در رساله حاضر مورد بررسی قرار گرفته اند.