بررسی تطبیقی شناسایی و اجرای آراء مدنی و تجاری خارجی در حقوق ایران و آمریکا
چکیده
امروزه شناسایی و اجرای آراء خارجی به یکی از مهمترین مباحث حقوق بین الملل خصوصی تبدیل شده است که افزایش بی حد و حصر روابط بین المللی افراد در این مهم بی تاثیر نبوده است. در ایران در سال 1356 با تصویب قانون اجرای احکام مدنی و اختصاص یافتن فصل نهم این قانون به این امر، شناسایی و اجرای احکام مدنی انسجام بیشتری نسبت به قبل پیدا کرد. هرچند که موارد مبهمی نیز وجود دارد که هنوز هم با گذشت سالیان دراز از ابهام آنها کاسته نشده است. در ایالات متحده آمریکا در خصوص شناسایی و اجرای آراء خارجی هیچ قانون فدرال یا معاهده بین المللی ای وجود ندارد. مسأله مورد بحث از جمله موارد ایالتی دانسته شده و در صلاحیت دادگاه های ایالتی می باشد. پس در وضعیت حاضر، این مهم به قواعد ایالتی واگذار شده است، که این امر موجب تناقضات فراوان و عدم وحدت داخلی در این خصوص می شود. در این تحقیق در پی احراز مبنای شناسایی و اجرا و همچنین شرایط و موانع آن در دو سیستم مذکور هستیم. مهمترین رکن و مبنای شناسایی و اجرای آراء خارجی در حقوق ایران شرط رفتار متقابل است، در حالی که در حقوق آمریکا، علی رغم نبود وحدت در این خصوص، اکثر ایالات از نظریه نزاکت بین المللی استفاده می کنند. علاوه بر این از آن جایی که به رسمیت شناختن و اجرای احکام صادره از دادگاه خارجی به معنای اعمال حاکمیت کشور بیگانه است، لذا کشورها در این خصوص وسواس بیشتری نشان می دهند. ایران و آمریکا نیز از این موضوع مستثنی نیستند و در صورتی احکام بیگانه را مورد شناسایی قرار می دهند که دارای شرایطی و خالی از موانعی باشند. این شرایط و موانع در دو کشور مذکور متفاوت است.