بازشناسی علائم دینامیک مجزا در زبان اشاره فارسی
چکیده
زبان اشاره اصلیترین راه ارتباطی افراد ناشنوا با یکدیگر می‌باشد. فراهمکردن ابزاری جهت ترجمهی این زبان به متن یا گفتار، سایر افراد را قادر میسازد تا بتوانند با ناشنوایان ارتباط برقرار نمایند. علائم موجود در زبان اشاره به دو دستهی ثابت و پویا تقسیم میشوند. دستهی اول شامل حروف الفبای هر زبان می‌باشد که توسط حالت دست مشخص میشوند. در حالی که هر کدام از علائم موجود در دستهی دوم بیانگر مفهومی خاص می‌باشد. این دسته از علائم توسط موقعیت دست نسبت به بدن و چگونگی حرکت دست حین اجرای علامت مشخص میشوند. البته حالت چهره و سرنیز ممکن است در انتقال بعضی از مفاهیم مورد استفاده قرار گیرد. با توجه به اهمیت علائم پویا در زبان اشاره و فقدان پژوهش در زمینهی بازشناسی علائم پویای زبان اشاره‌ی فارسی، در این پایان‌نامه به بازشناسی این علائم خواهیم پرداخت. بدین منظور با استفاده از روش های دنبالکردن دست، علائم پویا به یک تصویر تبدیل میشوند. که به کمک روش‌های استخراج ویژگی خطی و غیر خطی ویژگیهای لازم از این تصاویر ثابت استخراج میشوند. بهمنظور دستیابی به بیشترین نرخ بازشناسی ترکیبهای متفاوتی از روش‌های دنبالکردن دست و استخراجویژگی به همراه طبقهبندهای مختلف شبیهسازی شده و بر بانک داده ایجاده مورد آزمایش قرار گرفتهاند. نتایج شبیهسازی حداکثر نرخ شناسایی% 96/33 را نشان میدهد.