تحولات قدرت در ساختار سیاسی سال های آغازین انقلاب اسلامی ایران
چکیده
انقلاب از جمله پدیده های سیاسی می باشد که در بستری تاریخی توجه بسیاری از اندیشمندان را به خود جلب کرده است و این خود حاکی از اهمیت انقلاب و کارکرد آن در جوامع می باشد. در این پژوهش انقلاب سال 1357 ایران از دیدگاه تئوری کرین برینتون در کتاب کالبد شکافی چهار انقلاب مورد توجه قرار گرفته است. برینتون معتقد است که با پیروزی انقلاب ابتدا میانه روها به قدرت می رسند و سپس توسط رادیکال ها از قدرت کنار گذاشته می شوند. او دوران میانه روها را با ویژگیهای خاصی از سایر مراحل انقلاب متمایز کرده است، در این راستا سوال اصلی که محقق در این پژوهش به دنبال پاسخگویی به آن بوده، سنجش میزان انطباق پذیری الگوی برینتون در خصوص مرحله حاکمیت میانه روها با شرایط سیاسی جامعه ایران در سالهای اولیه انقلاب می باشد، برای پاسخگویی به این سوال با استفاده از روش مطالعه موردی (تطبیقی- نظری) و بررسی اسناد و مدارک تاریخی مرتبط با دوره مورد نظر در پایان نتیجه گرفته ایم که علی الرغم وجود پاره ای تفاوت های موجود میان تئوری برینتون و انقلاب ایران، در مجموع می توان به وجود مرحله ای تحت عنوان «حاکمیت میانه روها» در انقلاب اسلامی حکم کرد. به این ترتیب فرضیه پژوهش که مدعی وجود این همسانی می باشد تایید گردیده است.