پایان‌نامه

بررسی ساختار جریان و پدیده آبشستگی اطراف سری آبشکن ها با مقطع طولی شیبدار

چکیده

ساماندهی سواحل رودخانه بویژه در قوس ها، یکی از مسائل مهم در مهندسی رودخانه می باشد. آبشکن ها سازه هایی هستند که با هدف انحراف جریان از ساحل فرسایش پذیر رودخانه ها، در قوس یا مسیر مستقیم، جهت کنترل فرسایش و حفاظت از سواحل رودخانه ها استفاده می شوند. از جمله مسائل مهم در طراحی آبشکن ها، بررسی آبشستگی موضعی در دماغه آنها می باشد که به علت تنگ شدگی مقطع جریان و وجود گردابه های قوی بوجود می آید. در این پژوهش، با انجام مطالعات آزمایشگاهی، آزمایش هایی بر روی آبشکن های سری با تاج شیبدار، مستقر در یک فلوم آزمایشگاهی قوسدار، در دبی های مختلف و زوایای متفاوت قرار گیری، تحت شرایط آب زلال انجام گرفته و ماکزیمم عمق آبشستگی در پای هر آبشکن و در صد مساحت رسوبگذاری در بین آن ها اندازه گیری و با یکدیگر مقایسه شده است. همچنین جهت بررسی ساختار جریان، اندازه گیری سرعت در پای آبشکن های جاذب توسط یک دستگاه سرعت سنج الکترومگنتیک صورت گرفته است. نتایج نشان می دهد که با افزایش شیب تاج آبشکن، عمق آبشستگی در پای آن کاهش می یابد اما از تاثیر آبشکن در محافظت از سواحل کاسته می گردد. همچنین ماکزیمم عمق آبشستگی در پای آبشکن ها مربوط به آبشکن عمودی است و برای آبشکن دافع، فقط در آبشکن بالادست میزان آبشستگی بیشتر از عمق آبشستگی در آبشکن جاذب بالادست می باشد. این در حالی است که در هر سه نوع آرایش عمودی، دافع و جاذب، آبشکن اول بیشترین عمق آبشستگی و آبشکن آخر از کمترین عمق برخوردار است. بررسی کانتور های سرعت و خطوط جریان نیز نشان می دهد که هر چه شیب تاج آبشکن ها افزایش می یابد، انحراف جریان به سمت آبشکن کمتر شده و جریان راحت تر عبور می کند بنابراین می توان اینطور بیان کرد که تاج-های شیبدار باعث افزایش سطح جریان شده که این خود موجب کاهش سرعت آب می گردد.

اساتید راهنما و مشاور

تورج هنر، محمود جوان، سیدمحمدعلی زمردیان

پایان‌نامه‌های مشابه