ادبیات صیرورت:خوانشی از برگزیده نمایشنامه های شکسپیر از منظر ژیل دولوز
چکیده
منظور این بازنگری, شکسپیری معاصرمی آفریند. تئوری "صیرورت" دولوزی مفاهیمی چون عقل سوژه انسانی وزبان استاندارد را به چالش کشیده تابه گشایش هاو فراروی هانظرکندوبه قدرت آشوب گرحیات درپویایی وناپایداری اندیشه تاکیدورزد." زبان اکثریتی" رادرتقابل با "زبان اقلیتی" قرار میدهدو آن را"قلمروزدایی زبانی" می نامد.سوژه دکارتی – قوام یافته درزبان استاندارد- به "سوژه کوچ نشین" تبدیل میشودو تا درجریانی صیال خود را به "بدن بی عضو"تقلیل دهدتاآنجاکه "بودن" مستتردرانسان باوری را به دنبال جریانی بی وقفه برای "صیرورت"و تفاوت ها به چالش کشد.افزون برآن, دولوز وگاتاری روانشناسی فرویدی را که روان رامتقدم می داند مردود دانسته و ضد- "شیزوآنالیز" که پاره هایی غیرشخصی ومتحرکندراابداع کرده تا به انسان باوری و سوٍژه باوری خاتمه دهند.بزعم دولوز, اومانیسسم و انسان باوری قدرت تغییرو تکامل حیات را در بندهای خانوادگی محبوس میکندو درنهایت انسان رادرالگوی سوژه ای ازپیش تعریف شده قرارمیدهد. پروژه "ادیپ زدایی" دولوز خط پایانی براین نمایش ادیپی است که انسانهادرطی قرون واعصار در خوداجراکرده اند. سوژه انسانی فرویدی ازفرایندتمامیت بخشی رهاو درتکه پاره های شیزوآنالیزمتکثرمیشود.بیماری "تاویل زدگی" غربی که میخواهد همه صیرورت هاراریشه یابی کندازطریق مفهوم "وانموده" دولوزی قابل درمان میشود.مکان هاوفضاها راازقلمروهای ثابت قلمروزدایی کرده تا زبان ادبیات رانه به مثابه بازنمایی جهان, بلکه به قدرتی کنش گربرای آفریدن جهان هایی مملوازسرآغازهای تازه و گسست هایی نااندیشیده وغیرنیت مندبدل کند.این استراتژی هاوتکنیک هابه تولید ادبیات صیرورت میانجامدتاشکسپیرراتکرار کند. این تگرار,تگراری است که گذشته را دگرگون میکند.بزعم دولوز,گذشته همان قدردرحال ایجادوتغییراست که اکنون.