بررسی مناسبات انسان با جهان های اجتماعی از منظر حکمت صدرایی
چکیده
جهان اجتماعی مورد مداقه رویکردهای مختلف علوم اجتماعی قرار گرفته است. جامعه شناسی پدیده شناسی با کمک مبانی و پیش فرض های پدیده شناسی فلسفی، جهان اجتماعی را بازخوانی کرده و نتایجی را بدست آورده است. در این پژوهش سعی بر آن است تا این مسیر را بر اساس مبانی حکمت متعالیه طی کرده تا از طریق آن بتوانیم مناسبات انسان و جهان های اجتماعی را از منظر حکمت متعالیه بدست آوریم. حکمت متعالیه، هستی ای فراتر از فهم انسان باور دارد و انسان بر اساس فهم و همت، هستی را طی می کند. جهان اجتماعی نیز همان سپهر معنایی است که به واسطه حرکت جوهری انسان در پرتو اتحاد علم و عالِم و معلوم به سپهر معنایی دست می یابد و آن را در فعل و کنش های روزانه خود متجلی می سازد. اگر این سپهر معنایی با نظام معنایی توحیدی هم سان باشد، جامعه فاضله را در تاریخ و موقف تمدنی خود محقق می سازد و در غیر این صورت جوامع غیرفاضله را وارد تاریخ ساخته و آن را در ضمن کنش های خود ایجاد کرده است. این پژوهش، با روش تحلیلی – برهانی انجام شده است.