بررسی تطبیقی حمایت از روشهای تشخیص و معالجه بیماری در حقوق ایران و سایر کشورها
چکیده
دانش پزشکی و مصادیق مرتبط با آن، پیشرفت های چشم گیری رادر حوزه های مختلف به همراه داشته است و یکی از چالش برانگیزترین موضوعات حقوق مالکیت فکری را مطرح کرده است. حمایت از روش های تشخیص و معالجه بیماری در انسان و حیوان در صنعت پزشکی ضامن بقاء تداوم حرکت توسعه ای خواهد بود. وجود جنبه های مختلف حقوق بشری، اخلاق و نظم عمومی و ویژگی های اقتصادی چه در خصوص ماهیت و چه در بخش ارائه خدمات بهداشتی و درمانی و تضمین سلامت عمومی، حمایت از این فرآیند محصول فکر بشری تحت نظام مالکیت فکری را با چالش های مختلفی مواجهه نموده است. پیشرفت های ایجاد شده در شاخه های علم پزشکی در زمینه فرآیندهای تشخیصی و درمانی، مرهون سرمایه گذاری های کلان و به کارگیری دانشمندان بزرگ است که با هدف سودآوری و توقع تجاری سازی صورت پذیرفته است. هزینه های بسیار زیادی که جهت ابداع این فرآیندها صرف می گردد و با توجه به لزوم تشویق از پدیدآورندگان و سرمایه گذاران این حوزه، حمایت حقوقی و قانونی از حقوق پدیدآورندگان این حوزه یک اصل مهم و غیرقابل انکار به نظر می رسد و چالش های پیش رو با ارائه راه کارهای عملی و حقوقی قابل حل است. حمایت از این روش ها در اغلب قوانین موضوعه کشورها، به استثنای قوانین کشورهایی همچون آمریکا و استرالیا از قلمرو حمایت به عنوان اختراع خارج شده اند. موافقت نامه های بین المللی همچون تریپس و کنوانسیون اختراعات اروپا موضع عدم حمایت را صرفاً با توجه به جنبه های حقوق بشری این موضوع پذیرفته اند. در قانون ثبت علائم و اختراعات 1310 و قانون ثبت اختراعات، علائم تجاری و طرح های صنعتی مصوب 1386 نیز همین موضع را پذیرفته است. پایان نامه در صدد ایجاد توازن بین منافع و ضررهای حاصل حمایت از این دانش بشری است تا سازوکار مناسبی را برگزیند.