توسعه مدل یکپارچه موجودی و حمل و نقل در زنجیره تأمین در شرایط عدم قطعیت
چکیده
یک زنجیره تأمین، به عنوان شبکه ای از تسهیلات و سیستم های توزیع تعریف می شود که به تدارک مواد خام، تبدیل این مواد به محصولات نیمه ساخته و نهایی، و توزیع محصولات تمام شده به مشتریان می پردازد. مدیریت چنین عملکردهایی در سرتاسر زنجیره تأمین، یعنی، از تأمین کننده ی تأمین کننده تا مشتری مشتری، مستلزم هماهنگی زیاد میان عاملان زنجیره است. اگر چنین همکاری هایی وجود نداشته باشند، هر عضوی از زنجیره به طور مستقل برای به حداقل رساندن هزینه های مربوط به خود، تصمیم گیری می نماید. بدیهی است که این شرایط برای زنجیره تأمین که به صورت یک کل عمل می کند، بهینه نخواهد بود. در این حوزه بحث مدیریت یکپارچه موجودی و حمل و نقل یکی از عوامل اساسی در ایجاد یکپارچگی در سرتاسر زنجیره تأمین می باشد. از سوی دیگر عدم قطعیت ها در تأمین، تولید، تقاضا و ارسال، تأثیر عمده ای بر عملکرد زنجیره تأمین دارند که اغلب در مطالعات نادیده گرفته می شوند. در اکثر مدل های یکپارچه موجودی و حمل و نقل در زنجیره تأمین، معمولاً تصور می شود که داده های ورودی به طور دقیق شناخته شده اند و از تأثیر عدم قطعیت پارامترها روی مدل صرف نظر می شود. در تحقیق حاضر یک مدل یکپارچه موجودی-حمل و نقل برای زنجیره های تأمین دو سطحی ارائه شده است. سپس برای لحاظ کردن شرایط عدم قطعیت از رویکرد بهینه سازی فازی برای توسعه مدل تحت پارامترهای فازی بهره گرفته شده است. در نهایت، مدل ارائه شده با استفاده از الگوریتم های ژنتیک و شبیه سازی تبرید در حالات قطعی و غیرقطعی مورد تجزیه و تحلیل و مقایسه قرارگرفته اند.