بررسی بیان ژن سایکلین d1 در بافت مغز موش در مدلی از بیماری آلزایمر
چکیده
در سالهای اخیر مطالعات اپیدمیولوژیک حاکی از کاهش خطر ابتلا به انواع سرطان در بیماران مبتلا به الزایمر و بالعکس، یا به عبارت دیگر تداخل بین رخداد این دو بیماری بوده اند. هدف این مطالعه، ارزیابی مکانیزم های تداخلی مولکولی بین آلزایمر و سرطان با تاکید بر نقش سایکلین d1 است. در این مطالعه برای شبیه سازی رفتارهای شبه آلزایمری از روش ایمپلنت کردن بتا آمیلویید فیبریلار در ناحیه ca1 هیپوکامپ موش سوری تحت بیهوشی عمومی استفاده شد. به منظور ارزیابی وضعیت یادگیری متعاقب ایمپلنت کردن بتا آمیلویید و نیز pbs به عنوان دارونما در گروه کنترل، تست ماز آبی موریس از روز 7 پس از جراحی به مدت 4 روز پیاپی انجام گرفت. نتایج حاصله نشان داد ایمپلنت کردن بتا آمیلویید فیبریلار می تواند به صورت معنی داری باعث افزایش زمان تاخیر در یافتن سکوی فرار در مقایسه با گروه کنترل شود. پس از پایان تست رفتاری، استخراج rna از مغز موش ها و متعاقب آن ساخت cdna از طریق رونوشت برداری معکوس انجام گرفته، تغییرات میزان رونوشت ژن سایکلین d1 به عنوان یکی از ژنهای مهم دخیل در روند های سرطانی و مارکر انتقال از فاز g1 به فازs در چرخه سلولی در دو گروه مورد آزمایش توسط real time rt-pcr اندازه گیری شده و با مقادیر به دست آمده از بیان ژن کنترل داخلی gapdh نرمالیزه شد. میزان بیان سایکلین d1 در گروه تیمار شده با بتا آمیلویید فیبریلار در مقایسه با گروه تیمار شده با pbs کاهش معناداری (p<0.05) را نشان می داد. این نکته می تواند بیانگر تداخل مکانیستیک بین پاتوژنز بیماری الزایمر ناشی از بتا آمیلویید و روند های تقسیم سلولی بوده و در واقع مبین یکی از مکانیسم های احتمالی دخیل در تداخل بین این دو بیماری باشد. نتایج حاصل از این مطالعه و تحقیقات مورد نیاز آینده در جهت مشخص کردن مسیر مکانیستیک تاثیر بتا آمیلویید بر نحوه کاهش سایکلین d1 می تواند کمک بسزایی در زمینه ساخت و طراحی داروهای ضد سرطان و سازو کار های کنترلی این بیماری داشته باشد.