رویکردهایی تبدیل - محور جهت تبدیل مسایل طرح ریزی غیر کلاسیک به مسایل طرح ریزی کلاسیک
چکیده
طرح ریزی خودکار در مورد اَعمال در جهت دستیابی به مقصودی مطلوب است که هدف آن مدل کردن مسایل جهان واقعی و حل آنها توسط سیستم های خودکار می باشد. در واقع طرح ریزی، فراهم نمودن دنباله ای از اَعمال است که با اجرای روی یک حالت اولیه داده شده آن را به حالت مقصد (هدف نهایی) می رساند. ساده ترین صورت از طرح ریزی خودکار، طرح ریزی کلاسیک است که شامل دانش کامل از محیط واَعمال معین می باشد، اما اغلب مسایلی که در حوزه جهان واقعی علاقمند به حل آنها هستیم در حیطه طرح ریزی کلاسیک قرار نمی گیرند؛ زیرا عامل تمامی دانش لازم برای حل مساله را در اختیار ندارد و این باعث بروز عدم قطعیت در حالت های فضای جستجو می گردد. بسیاری از طرح ریزها برای یافتن یک جواب برای مسایل غیر کلاسیک، در واقع این مسایل را به عنوان مساله ی یافتن مسیر در یک گراف جهتدار در نظر می گیرند که گره های آن نمایش دهنده ی حالت ها و یال های آن نشان دهنده ی انتقال های بین حالت ها به واسطه اجرای اَعمال می باشد. این روش بر پایه ی به کار گیری توابع ابتکاری در هدایت جستجو استوار است. اما در فرموله کردن مساله غیر کلاسیک به عنوان مساله ی یافتن مسیر در گراف جهتدار با دو چالش عمده روبرو هستیم که عبارتند از: نمایش حالت های باور و بروز رسانی آنها و استفاده از توابع ابتکاری در هدایت جستجو. در این پایان نامه روشی متفاوت برای حل مسایل غیر کلاسیک معین بررسی می گردد. در این روش مساله طرح ریزی غیر کلاسیک به یک مساله طرح ریزی کلاسیک تبدیل شده سپس از طریق طرح ریزهای کلاسیک از پیش آماده حل می شوند. مزیت این تبدیل در این است که توابع ابتکاری در طرح ریزی کلاسیک، که بر پایه دانش کامل عمل می کنند نسبت به توابع ابتکاری غیر کلاسیک و بر پایه دانش ناکامل عملکرد بهتری دارند. این رویکرد تبدیل- محور روی برخی از مسایل برگزیده از مسابقات طرح ریزی بین المللی اجرا شده و نتایج بدست آمده با نتایج حاصل از سایر طرح ریزهایی که بر اساس روش های پیشین عمل می کنند، مقایسه شده است و این قیاس نشان از عملکرد قابل قبول روش تبدیل- محور دارد.