پایان‌نامه

رئالیسم در داستان های کوتاه بزرگ علوی

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

ریالیسم مکتبی است که در اواسط قرن نوزدهم در اروپا و آمریکا رواج یافت و تصویری از واقعیت‏های زندگی که شباهت زیادی با ادراک عادی ما از زندگی داشت، ‏آفرید؛ تصویری که با زبانی ساده و بی پیرایه، بازتاب دهنده واقعیت‏های ملموس جامعه است. بعداز نهضت مشروطیت و آشنایی ایرانیان با فرهنگ و تمدن غربی، ریالیسم به ایران پا گذاشت و در رمان و داستان کوتاه تجلی خاص یافت. بزرگ علوی که از دانشجویان اعزامی به اروپا بود پس از آشنایی با آثار نویسندگان بزرگ ریالیست در آثارش نگرش واقعگرایانه به زندگی و جامعه پیرامون خود ابراز داشت. وی در کنار صادق هدایت از نویسندگانی بود که بانی نوعی قصه ریالیستی شدند آن‏ها با ورود به صحنه اجتماع، افکار و عقاید تازه و منتقدانه ای را رواج دادند. یافته ها حاکی از آن است که علوی در نوشته‏هایش، با توجه به موقعیت اجتماعی و سیاسی خاص کشورمان، آثار اجتماعی، انتقادی و سوسیالیستی پدیدآورده است. در بررسی آثار ریالیستی، عناصر ریالیستی از جمله مقوله‏های مهمی است که با جانشینی در داستان‏ها سهمی بسزا در ریالیستی کردن اثر ‏دارد. علاوه بر تحلیل اجتماعی و مشکلات و نابسامانی های جامعه مهم‏ترین عناصر در این مبحث، فضاسازی مناسب، توصیفات، توجه به جزییات و شخصیت پردازی است به نحوی که تاثیر عمده ی این عناصر در آثار ریالیستی مشهود است. رساله حاضر به بررسی چهار مجموعه داستان کوتاه بزرگ علوی و بررسی میزان گرایش به ریالیسم در این داستانها، می پردازد. دریافت های نگارنده حاکی از یکسان نبودن نگرش ریالیستی در آنهاست. "چمدان" تحت تاثیر رمانتیسم،"ورق پاره های زندان "و" نامه ها" با گرایش قوی به ریالیسم و" میرزا "تا حدودی با نگرش ریالیستی پرداخته شده است.

اساتید راهنما و مشاور

حسن بساک، محمدجواد عرفانی بیضایی

پایان‌نامه‌های مشابه

  • نقد جامعه شناختی داستان های بزرگ علوی تا سال 1332

    پایان‌نامه۲۰۰۹وزارت علوم، تحقیقات و فناوری - دانشگاه شهرکرد - دانشکده ادبیات و علوم انسانیمیثم زارع

    ادبیات به ویژه ادبیات داستانی مانند هر پدیده فرهنگی دیگر ساختار بنیادین جامعه را به تصویر می کشد. داستان-نویسان متعهد،چشم بیدار و زبان گویای زمانه اند و واقعیات اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و .. را انعکاس می دهند . داستان به دلیل ویژگیهای خاصی که دارد بیشتر از تاریخ مورد نقد و مطالعه

  • تحلیل ساختاری داستان های کوتاه مجموعه ی چمدان بزرگ علوی

    پایان‌نامه۲۰۱۰دانشگاه تربیت معلم - سبزوار - دانشکده ادبیات و علوم انسانیپروانه سعادت

    این پژوهش قصد دارد به بررسی?نخستین مجموعه داستان کوتاه بزرگ علوی (1282-1375) یعنی مجموعه ی چمدان بپردازد. این مجموعه شامل شش داستان کوتاه «چمدان»، «قربانی»،?«عروس هزار داماد»، «سرباز سربی»، «شیک پوش»و «تاریخچه ی اتاق من» می باشد که در سال 1313 انتشار یافته است. در میان دیدگاه های

  • تحلیل و بررسی داستان های کوتاه معاصر ایران از منظر زاویه دید و طرح و پیرنگ با تأکید بر داستان های کوتاهی از محمدعلی جمالزاده‏، صادق چوبک و‏ بزرگ علوی

    پایان‌نامه۲۰۱۴دانشگاه آزاد اسلامی - دانشگاه آزاد اسلامی واحد خلخال - دانشکده ادبیات و علوم انسانیسولماز شمخالی

    ادبیات داستانی دارای پیشینه ای به درازای تاریخ است، از آن روزگار که بشر توانست سخن بگوید، ادبیات داستانی شکل گرفت. داستان، حکایت، قصه و . . . همه یک هدف داشتند و آن انتقال اندیشه و تجربه به دیگران بوده است و داستان نویسی به شکل امروزی و جدید با گذشت روزگاران رواج یافته است. داستا

  • بررسی رئالیسم داستان های نجیب محفوظ(بین القصرین،زقاق المدق، اولاد حارتنا، داستان کوتاه جبار)

    پایان‌نامه۲۰۱۳دانشگاه تربیت معلم - سبزوار - دانشکده الهیات و معارف اسلامیطاهره رستمی

    : در تاریخ ادبی هر ملتی سرآمدانی هستند که دارای ابتکار بوده و به پیشرفت ادبیات کمک کرده اند. در عرصه ی داستان نویسی نیز پیشگامانی هستند که مسیر را در ادبیات عربی هموار کرده اند؛ از این رو قالب های داستانی متنوع در مکتب های مختلف ادبی ظهور کرد. رئالیسم (واقع‏گرایی) از جمله مکتب ها

  • طبقه بندی و تحلیل محتوایی داستان کوتاه از آغاز تا 1332.

    پایان‌نامه۲۰۱۱وزارت علوم، تحقیقات و فناوری - دانشگاه تبریززهرا مولایی مجارشین

    داستان کوتاه به سبک امروز در ادبیات جهان سابقه ای طولانی ندارد. این نوع ادبی نخستین بار در اواسط قرن نوزدهم به ابتکار ادگار آلن پو (19) نوشته شد. در فاصله ی اندکی پس از او، گوگول (1852-1809) نیز داستان کوتاه نوشت؛ از این رو ادگار آلن پو و گوگول را پدران داستان کوتاه به مفهوم امرو

  • طنز در داستان کوتاه معاصر فارسی از 1300 تاکنون

    پایان‌نامه۲۰۱۱وزارت علوم، تحقیقات و فناوری - دانشگاه علامه طباطبایی - دانشکده ادبیات و زبانهای خارجیمهری عبدی میاردان

    طنز به عنوان یک نوع ادبی مستقل در ادبیات کلاسیک ما شناخته شده نیست و در گذشته طنز در آثار نویسندگان و شعرا بیشتر به شکل هجو و هزل نمود داشته است، به طوری که اغلب طنز و هجو و هزل به یک معنی به کار برده می شدهجو که شکل مبتذل طنز است ظاهراً به تقلید از شاعران عرب، در شعر فارسی راه ی

اسناد مشابه