بررسی ارتباط غیر خطی بین سرمایهگذاری در داراییهای ثابت و عملکرد شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران (به تفکیک صنعت)
چکیده
هدف نهایی اکثر شرکتها، که مدیران برای دستیابی به آن تلاش میکنند، افزایش ارزش شرکت و به تبع آن افزایش ثروت سهامداران می‌باشد. یکی از عواملی که میتواند در افزایش ثروت سهامداران موثر واقع شود، تعیین محدوده میزان سرمایهگذاری در داراییهای ثابت با هدف کسب حداکثر بازده و عملکرد است. هدف اصلی این پژوهش بررسی رابطه غیر خطی بین سرمایهگذاری در داراییهای ثابت و عملکرد شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران، طی سالهای 86-90 بطور کلی و با توجه به تفاوت میزان سرمایهگذاری در داراییهای ثابت در صنایع مختلف، به تفکیک صنعت است. نمونه مورد بررسی شامل 163 شرکت (815 سال- شرکت) می‌باشد. سرمایهگذاری در داراییهای ثابت به عنوان متغیر مستقل و عملکرد شرکت به عنوان متغیر وابسته و اندازهی شرکت، اهرم مالی، سودآوری، سود نقدی هر سهم و نرخ بیکاری به عنوان متغیر کنترلی مورد بررسی قرار گرفتند. برای آزمون فرضیه تحقیق از مدل رگرسیونی درجه دوم چند متغیره به روش حداقل مربعات تعمیم یافته برآوردی (egls ) استفاده شده است. یافتههای تحقیق نشان میدهد که در صنایع کانی غیر فلزی، محصولات غذایی و کل شرکت‌های موجود در نمونه مورد بررسی، بین سرمایهگذاری در داراییهای ثابت و عملکرد شرکت، رابطه u شکل وجود دارد یعنی یک نقطه حداقل خواهیم داشت که در آن به ازای سطح معینی از سرمایهگذاری در داراییهای ثابت، عملکرد حداقل خواهد شد، به عبارت دیگر، هزینه و زیانهای سرمایهگذاری در داراییهای ثابت در سطوح پایین سرمایهگذاری، ممکن است بیش از مزایای آن باشد. با این حال بعد از سطح معینی از سرمایهگذاری در داراییهای ثابت افزایش در سرمایهگذاری، به افزایش عملکرد شرکت منجر خواهد شد. در صنعت محصولات شیمیایی، تجزیه و تحلیل دادهها حاکی از وجود رابطه u شکل وارون است، که در آن یک نقطه حداکثر یا بهینه وجود دارد و برای سطح معینی از سرمایهگذاری در داراییهای ثابت، عملکرد حداکثر میشود. به عبارتی، برای سطح معینی از سرمایهگذاری در داراییهای ثابت، مزایا و منافع بیش از هزینهها خواهد بود و بعد از نقطه بهینه که بیشترین عملکرد حاصل میشود، با افزایش داراییهای ثابت رفته رفته هزینههایی بیش از منفعت خواهیم داشت.