تحلیل تطبیقی درون مایه های مقاومت در شعر محمود درویش و سید حسن حسینی
چکیده
ادبیات پایداری، گونهی از ادبیات است که با فراز و نشیبهای فراوان مواجه بوده و اکنون حضوری فعال و پویا در عرصهی ادبی دارد. اشغال فلسطین و حمله عراق به ایران بهعنوان دو رخداد بزرگ، باعث خلق آثاری بینظیر در حوزهی ادبیات پایداری شدند.احساس تعلق به سرزمین و دفع متجاوزان و اشغالگران خارجی از عوامل اصلی بروز عناصر مقاومت در شعر پایداریست. محمود درویش از بزرگترین قلههای شعر جهان بهشمار میآید.وی از همان اوان کودکی طعم آوارگی و تبعید را چشیده و تجربه زندانهای بیشمار، وی را جاودانه ساخت. سید حسن حسینی نیز یکی از شاعران پارسیگو، که در میان همعصرانش درخشید و شعرهای خود را ماندگار ساخت. اشعار حسینی، بازتاب واقعی شخصیت و افکار دینی و میهنی اوست.شعر این دو ادیب، تپنده، پرشور و حرکتآفرین است. وطن، دعوت به مبارزه، ستایش رزمندگان و شهیدان، ایثار در کنار امید، نابودی ظلم، از سازههای اصلی شعر آنان است. گرایش به اسطورهها و نمادها نیز در آثار منظوم و منثور این دو شاعر به چشم میخورد.
