تحلیل سبک شناختی بناهای منسوب به قوام الدین شیرازی (معمار برجسته عصر تیموری)
چکیده
قوام الدین بن زین الدین شیرازی، معمار دوره تیموریان، از بزرگترین معماران ایران در دوره فعالیتش در طی سالهای 813- 842 ه.ق با حمایت دو هنرپرور مهم آن عصر، شاهرخ و همسرش گوهرشاد، بناهای باشکوهی در خراسان بزرگ ساخت. آثار منسوب به او عبارت است از: خانقاه و مدرسه ای در هرات، مسجد گوهرشاد مشهد، مجموعه معروف به مصلای گوهرشاد (شامل مسجد و مدرسه و مقبره) در هرات، مقبره خواجه عبدا.. انصاری در گازرگاه هرات، مدرسه غیاثیه خرگرد خواف. قوام الدین تنها معماری است که از میان همه معماران اعصار و ادوار مختلف در متون ادبی از او نام برده اند و این موضوع قدر و منزلت این استاد را در نزد دیگر ادیبان و فرهیختگان عصر خویش آشکار می کند. او با تسلط به علوم مختلفی چون نجوم، ریاضیات، هندسه و آشنایی به هنرهایی چون کاشی کاری و با آگاهی از رمز و راز نهفته در ترکیب رنگ ها، همواره به خلق آثاری فاخر، پایدار و در خور کمالات متعالی انسانی همت گماشت. این رساله بر آن است با توجه به منابع تاریخی عصر تیموری و از جمله تذکره ها و نیز مطالعات جدید در خصوص تاریخ هنر و معماری عصر تیموری همراه با بررسی های انجام گرفته درباره بناهای تاریخی منسوب به قوام الدین شیرازی به ردیابی سبک معماری قوام الدین از یکسو و نقش و جایگاه ایشان در معماری عصر تیموری بپردازد.