مطالعات آزمایشگاهی بررسی اثرات مقاوم سازی به روش کاشت میلگرد در پی های منفرد
چکیده
پی پایین¬ترین قسمت یک سازه است که وزن آن را به لایه¬های زیرین خاک یا بستر سنگی منتقل می کند. در موارد بسیاری دیده شده است که ظرفیت فونداسیون¬های ساخته شده، به دلایل گوناگون، مانند تغییرات در آیین¬نامه¬های طراحی، عدم اجرای فونداسیون مطابق نقشه¬ها و اشکالات محاسبه و طراحی، جوابگوی بارهای موجود در ساختمان¬ها نمی¬باشد. در این حالت می توان اقدام به تخریب سازه موجود و احداث یک فونداسیون جدید نمود و یا با صرف هزینه کمتر در جهت مقاوم سازی پی، با روش های متداول و علمی گام برداشت. متداول¬ترین روش مورد استفاده در سطح کشور برای مقاوم¬سازی قطعات بتنی با افزایش ابعاد آن¬ها، کاشت میل¬گرد می باشد. با بررسی دقیق و موشکافانه بر روی مقالات موجود در سطح دنیا، مشاهده گردید که در رابطه با مقاوم¬سازی فونداسیون¬ها با افزایش ابعاد، مطالعات آزمایشگاهی به منظور بررسی اثرات مقاوم¬سازی بر روی ظرفیت و نشست فونداسیون، اندک شمار بوده و بیشتر تحقیقات صورت گرفته، به بررسی این اثرات، بر روی سایر قطعات بتنی، مانند تیرها و ستون¬ها پرداخته است. هرچند در رابطه با بررسی رفتار مهاری¬ها در بتن، تحت بارهای کششی، برشی و کششی – برشی، پژوهش¬های جامعی صورت گرفته که در این یادداشت مورد استفاده قرار گرفته¬ است. در پژوهش پایان¬نامه، آزمون¬هایی برای تعیین مقادیر تنش وارده و نشست، برای سه نوع مختلف از فونداسیون¬های منفرد صورت می گیرد. در ابتدا آزمون¬هایی برای تعیین این مقادیر، برای تعدادی فونداسیون منفرد به ابعاد 30 سانتی¬متر در 30 سانتی¬متر صورت گرفته، در مرحله بعد این مقادیر برای تعدادی فونداسیون به ابعاد 40 سانتی¬متر در 40 سانتی¬متر تعیین شده و در نهایت، برای تعدادی فونداسیون 30 در 30 که با کاشت مهاری با آرایش مختلف آن¬ها، ابعادشان افزایش یافته است، بدست آمده و نتایج آزمون¬ها با هم مقایسه می¬گردد.