استقلال اعتبار اسنادی نسبت به قرارداد پایه
چکیده
با توسعه روابط تجاری خصوصا در سطح بین المللی، نیاز خریداران و فروشندگان به ابزاری که ریسک معاملات آنان را کاهش و میان منافع متضاد آنان، تعادلی منصفانه ایجاد نماید، از اهمیت بسیار بالایی برخوردار می باشد. امروزه طرفین معامله، با اتکای بر اعتبار اسنادی که در واقع مهم ترین و رایج ترین وسیله پرداخت و تامین اعتبار محسوب می شود، با کم ترین تردید نسبت به تعهدات خوذ اقدام می نمایند. در اعتبار اسنادی، بانک به عنوان یک واسطه به تقاضای خریدار، اعتباری را دقیقاً منطبق با دستورات وی گشایش کرده و به طور غیر قابل برگشتی متعهد به پرداخت وجه اعتبار به فروشنده می گردد. یکی از اصول بنیادین حاکم بر اعتبار اسنادی، اصل استقلال می باشد که بر اساس آن تعهد بانک در پرداخت وجه اعتبار و حق ذینفع برای وصول آن، صرفاً بایستی با مراجعه به مفاد اعتبار معین شود. در صورت تحقق شروط مقرر در اعتبار، بانک مکلف به پرداخت وجه اعتبار می باشد و نمی تواند در مقابل ذینفع به ایرادات ناشی از قرارداد پایه استناد نماید. همچنین ذینفع نیز برای مطالبه وجه اعتبار صرفاً باید اسناد مقرر در اعتبارنامه را به بانک ارائه نماید و هیچ الزامی به اثبات اجرای تعهدات ناشی از قرارداد مبنایی به طرق دیگر را ندارد.تکلیف بانک نیز در مقام رسیدگی به درخواست ذینفع صرفاً احراز مطابقت ظاهری اسناد ارائه شده از ناحیه ذینفع با مفاد اعتبار اسنادی می باشد. در این تحقیق به جهت یافتن مبنای حقوقی استقلال به عنوان اصلی همگون با نظام حقوقی ایران، مبانی خاصی را که شامل انتصاب استقلال اعتبار اسنادی به ماهیت حقوقی اعتبار و نیز ارکان مستقل قراردای می باشد مطرح کرده و مورد بررسی قرارداده ایم که در نتیجه با توجه به اصل نسبی بودن قراردادها، مبنای استقلال را در حقوق ایران توجیه نموده ایم. البته استقلال اعتبار اسنادی نسبت به قرارداد پایه مطلق نبوده و دارای استثنائاتی نیز می باشد.