تعیین توالی عملیات با هدف حداقل سازی زمان دیرکرد و واریانس زمان انتظار بر روی یک ماشین با استفاده از الگوریتم فرا ابتکاری
چکیده
این تحقیق یک مسئله زمانبندی تک ماشین را مورد بررسی قرار می دهد که هدف در آن حداقل کردن ترکیبی خطی از دیرکرد کل و واریانس زمان انتظار می باشد به طوری که زمان بیکاری در ماشین مجاز نیست. حداقل کردن دیر کرد کل همیشه به عنوان یک معیار عملکرد مهم در سیستم های عملی، که می توان با استفاده از آن از تحمیل هزینه های جریمه دیرکرد اجتناب نمود، مطرح می باشد و واریانس زمان انتظار نیز یک معیار مهم در پیاده سازی کیفیت خدمات (qos) در بسیاری از سیستم ها می باشد. در این تحقیق هر کدام از این دو معیار از نوع np-hard می باشند، بنابراین ترکیب خطی آن ها نیز np-hard خواهد بود. برای این مسئله الگوریتمی فرا ابتکاری طراحی شده که از ساختار معمول الگوریتم های ژنتیک استفاده می کند. دو نوع جمعیت هیوریستیک و تصادفی برای جمعیت اولیه و دو نوع تابع برازش در الگوریتم به کار رفته است و با این ویژگی ها چهار الگوریتم ژنتیک ارائه شده است. کارایی الگوریتم های ژنتیک ارائه شده به وسیله تست روی تعداد زیادی از مسائل به طور عملی نشان داده شده است. در نهایت به این نتیجه می رسیم که استفاده از جمعیت اولیه هیوریستیک باعث افزایش دقت الگوریتم ها و استفاده از تابع برازش ایستا باعث کاهش زمان اجرای آن ها می شود.