تجزیه و تحلیل تظاهر ژنی و پاسخ های فیزیولوژبکی گیاه سویا تحت تنش خشکی
چکیده
شکی از جمله تنش های محیطی است که به عنوان مهم ترین عامل محدود کننده رشد و تولید گیاهان زراعی منجمله گیاه سویا می باشد. در این پژوهش، تاثیر تنش خشکی بر برخی جنبه های فیزیولوژیکی و مولکولی در گیاه سویا (glycine max l.) مورد بررسی قرار گرفت. گیاهان سویا تحت تیمار تنش خشکی در 4 سطح 25، 50، 75 و 100 درصد ظرفیت زراعی، قرار گرفتند. با افزایش تنش خشکی میزان کلروفیل ها و کاروتنوئیدها و همچنین پروتئین محلول کاهش یافت. فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی کاتالاز، سوپر اکسید دیسموتاز و پراکسیداز برگ و ریشه در گیاه سویا افزایش معنی داری یافت. همچنین با افزایش سطوح مختلف تیمار، محتوای پرولین، محتوای مالون دی آلدئید و هیدروژن پراکسید به طور معنی داری افزایش یافت. آنالیز بیان ژن با استفاده از تکنیک differentiol display-pcr انجام شد. این روش الگوی بیان ژن در نسخه های مرتبط با شرایط تنش را مورد بررسی قرار می دهد. به واسطه ی آزمایشات و پرایمرهای مربوطه، پنج باند در پاسخ به تنش خشکی مشاهده شد. باندهای متمایز توالی یابی شدند. میزان شباهت توالی های به دست آمده با ارائه به بانک ژنی و استفاده از برنامه بلاست، با دیگر توالی ها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل نشان داد که گیاه به شرایط تنش به وسیله تغییر بیان ژن فرآیندهای متابولیکی تنظیمی، به خصوص فتوسنتز پاسخ داده است.