رابطه تخصص گرایی مدیران و میزان موفقیت در نواحی چهارگانه آموزش و پرورش شهرستان شیراز
چکیده
در این تحقیق، رابطهی تخصص گرایی مدیران با میزان موفقیت در نواحی چهارگانهی آموزش و پرورش شهرستان شیراز مورد توجه قرار گرفته است. برای انجام این تحقیق که از نوع همبستگی است از مدل تخصصگرایی سُریس ، اُکی اُ و دیتن (2009) و اُکی اُ و دیتن (2006)، استفاده شده است که در هر دو مورد تخصصگرایی دارای سه بُعد رفتار، مهارت و تعهد میباشد. جامعهی آماری، کارکنان نواحی چهارگانهی آموزش و پرورش شهرستان شیراز میباشد که تعداد 420 نفر میباشند. حجم نمونه با استفاده از روش کوکران 132 نفر برآورد شده است. برای روش نمونهگیری از آنجا که جامعهی آماری، کارکنان نواحی چهارگانهی آموزش و پرورش شهرستان شیراز میباشد، روش طبقهبندی شده استفاده شده است تا افراد نمونه به تناسب از بین تمامی طبقات انتخاب شود. ابزارگرداوری اطلاعات شامل پرسشنامه های استاندارد تخصصگرایی و موفقیت میباشد. که برای تخصص گرایی از پرسشنامه های سروانگسا (2006)، تحفه (1389) و احمدیزاده (1389) و برای موفقیت از پرسشنامه چاکلی و دیانی (1385) استفاده شده است. نتایج نشان داد که ، رابطهی مثبت معنی دار بین تخصصگرایی مدیران و موفقیت آنان وجود دارد یعنی هر چه تخصص گرایی مدیران بیشتر باشد موفقیت آنان بیشتر است. رابطهی مثبت معنی دار بین رفتار مدیران و موفقیت آنان وجود دارد یعنی هر چه رفتار مدیران بهتر باشد موفقیت آنان بیشتر است. رابطهی مثبت معنی دار بین مهارت مدیران و موفقیت آنان وجود دارد یعنی هر چه مهارت مدیران بیشتر باشد موفقیت آنان بیشتر است. رابطه ای بین تعهد مدیران و موفقیت وجود ندارد.