بررسی شخصیت پردازی در نگاره های شاهنامه بزرگ ایلخانی، عنوان بخش عملی: تصویرسازی داستان زال و رودابه
چکیده
تصویرگری به عنوان هنری متکی به ادبیات و متن، دارای عناصرِ بسیاری است که آن را با هنر داستان پردازی مرتبط و مشابه می سازد. یکی از این عوامل شخصیت پردازی است. ساخت شخصیت¬هایی که شخصیت های داستان را نمایندگی کنند یکی از مهمترین ارکان تصویرسازی داستان به شمار می رود. این رکن در تصویرسازی به صورت نظری و تئوریک کمتر مورد توجه قرار گرفته است، در حالی که شخصیت در داستان به عنوان مهم ترین رکن داستان تحلیل و ارزیابی می شود. این تحقیق تلاش دارد تا با کنار هم قرار دادن برخی مفاهیم مشترک در حیطه ها ی داستان و تصویرسازی به تعریف و تحلیلی از شخصیت پردازی در تصویرسازی و شیوه های آن دست یابد. مجموعه ای از غنی ترین و ارزشمندترین داستان های فارسی، داستان های شاهنامه ی فردوسی هستند که به عنوان نمونه هایی بسیار قدرتمند در شخصیت پردازی و ساخت شخصیت های ماندگار در فرهنگ و ادبیات ایران همواره مورد توجه بوده اند و در ادوار گوناگون توسط تصویرگران مصور شده اند. یکی از بهترین و همین طور اولین نمونه های مصور شاهنامه، شاهنامه ی بزرگ ایلخانی است که با ویژگی های منحصر به فردش یکی از مهمترین میراث برجای مانده از تلاش برای مصور ساختن شاهنامه است. بررسی خوانش و برداشت هنرمندان دوره ی ایلخانی از شخصیت های شاهنامه، رویکرد سفارش دهندگان مجموعه و همین طور عوامل تاریخی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی و تأثیر آن ها بر شکل تصویری شخصیت های داستانی شاهنامه ی بزرگ ایلخانی و میزان پایبندی شان به توصیفات متن از جمله اهداف این تحقیق هستند.