طراحی فرهنگسرای کرمان با تأکید بر مفهوم اجتماع پذیری
چکیده
در دوران معاصر با افزایش فردگرایی، توجه به محیط کالبدی به¬عنوان بستر فعالیت¬های انسانی، در جهت نزدیکتر کردن آنان به یکدیگر و جبران بخشی از تعاملات اجتماعی از دست رفته جاری در بناها و فضاهای معماری و شهری، اهمیت بیشتری یافته است. مسئله ایجاد روابط اجتماعی مطلوب در فضاهای معماری و افزایش فرصت های تعامل اجتماعی در ساختمان¬های عمومی توسط برنامه¬ریزان و طراحان، زمینه ساز کنکاش در خصوص نوع و میزان تأثیر محیط کالبدی و فرآیند طراحی آن در این مسئله شده است. فضاهای فرهنگی به عنوان بخشی از فضاهای عمومی بوده که افراد درون سازمان های فضایی گوناگون را به صورت اختیاری و برای انجام فعالیت¬های فرهنگی و اجتماعی در کنار سایر افراد گرد هم می¬آورد. این فضاها محلی مناسب برای برقراری تعاملات اجتماعی محسوب شده و نقش مهمی در ایجاد و ارتقاء تعاملات و ارتباط افراد با یکدیگر و زندگی اجتماعی آن ها دارند. با درک چگونگی برقراری روابط اجتماعی و ارتباط آن با محیط پیرامون می توان معماران و طراحان را در جهت طراحی مناسب چنین فضاهایی یاری رساند. هدف پژوهش حاضر توجه به ابعاد اجتماعی در طراحی بناهای فرهنگی و یافتن روابطی هر چند ساده شده بین کیفیت های فضایی و مفاهیم اجتماعی از جمله اجتماع پذیری است. برآورد میزان اجتماع¬پذیری با توجه به مولفه های آن در نمونه مورد مطالعه از روش مصاحبه و مشاهده و تحلیل نتایج آن از طریق نقشه های رفتار فضایی کاربران حاصل شده است. نتایج پژوهش حاضر حاکی از وجود رابطه مستقیم بین میزان اجتماع پذیری و مولفه های کالبدی و فعالیتی محیط ساخته شده است. این مولفه ها گاه به تنهایی و گاه در ترکیب با یکدیگر می¬توانند در کمیت و کیفیت اجتماع-پذیری فضا اثر گذار باشند.