بررسی رابطه مدیریت زمان و بهرهوری با نقش واسطه ای فرسودگی شغلی در میان کارکنان دانشگاه پیام نور استان فارس
چکیده
هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی رابطه مدیریت زمان و بهرهوری با نقش واسطهای فرسودگی شغلی در کارکنان دانشگاه پیام نور استان فارس است. جامعه آماری پژوهش، کلیه کارکنان اداری از مراکزی از استان فارس است که بیش از 15 سال سابقه تاسیس دارند و شامل 340 نفر میباشند. تعداد نمونه بر اساس فرمول کوکران 117 نفر است که این تعداد با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی انتخاب شدند. به منظور جمعآوری دادهها از 3 پرسشنامه استاندارد استفاده شد: 1.پرسشنامه مدیریت زمان مکن جهت سنجش ابعاد ششگانه مدیریت زمان، 2. پرسشنامه ماسلاچ جهت سنجش فرسودگی شغلی، 3. پرسشنامه اچیو جهت سنجش میزان بهرهوری. بدین منظور از روش همبستگی استفاده شده و برای تجزیه و تحلیل داده ها از دو نرم افزار spss و لیزرل استفاده شد. تجزیه و تحلیل دادهها در دو بخش انجام شده است: در بخش آمار توصیفی که از جداول فراوانی، شاخصهایی نظیر حداقل، حداکثر، میانگین و انحراف معیار و در بخش آمار استنباطی از آزمونهای ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و آزمون تحلیل واریانس استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان داد که بین مدیریت زمان و ابعاد آن (هدفگذاری، اولویتبندی اهداف و فعالیتها، برنامهِریزی عملیاتی، تفویض اختیار، مدیریت ارتباطات و مدیریت جلسات) با بهرهوری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین تمام ابعاد مدیریت زمان به جز مدیریت جلسات رابطه منفی و معناداری با فرسودگی شغلی دارند و در نهایت اینکه مدیریت زمان به وسیله دو بعد فرسودگی شغلی ( خستگی عاطفی و مسخ شخصیت ) بر بهرهوری تاثیر میگذارد که در این رابطه بعد کاهش عملکرد شغلی هیچ نقشی ندارد.