تحدید حاکمیت ملی دولت ها با مداخله گرایی سازمان ملل: بعد از جنگ سرد
چکیده
موضوع حاکمیت ملی برای دولتها از آنچنان اهمیتی برخوردار است که معمولا دولتها نسبت به حفظن حساسیت ویژه ای نشان می دهند. این امر مخصوصا برای کشورهای جنوب و به اصطلاح جهان سومی که بیش از چند دهه از استقلال و کسب حاکمیتشان نمی گذرد، اهمیت فراوانی دارد. بررسی حاضر ضمن ارائه مفاهیم حاکمیت ، چگونگی تحدید حاکمیت ملی دولت ها را بعد از جنگ سرد بوسیله مداخله گرایی سازمان ملل مورد شرح و بسط قرار می دهد. بطور کلی رهیافت سیاسی و روش توصیفی - توضیحی پدیده حاکمتی را در درون سه نظم - نظم امپراطوری تمرکزگرا (قرون باستان و وسطی)، نظم تمرکز گریز وستفالیا (از 1648 تا 1990) و نظم در حال شکل گیری (از 1990 به بعد) مورد مطالعه قرار می دهد که تمرکز ویژه آن مربوط به نظم آخری می باشد. این بررسی سیر تاریخی روشن می کند که تحدید حاکمیت یک خط مستقیمی را طی نموده، بطوریکه بتدریج حاکمیت مورد تحدید واقع شده و موجهای تحدید حاکمیت موجهای برگشت مخالف را در خود مستحیل ساخته است . این مطالعه همچنین نشان می دهد که موج سوم تحدید حاکمیت یعنی از خاتمه جنگ سرد به بعد نسبت به موجهای قبل گسترده بوده و سازمان ملل متحد بعد از 45 سال از فشار و محدودیت های جنگ سرد و رقابت دو ابرقدرت خارج شده و وظایف و اختیارات خود را توسعه بخشیده است . این توسعه وظایف و اختیارات براساس تفسیر موسع از منشور ملل متحد که با اوضاع فعلی روابط بین المللی منطبق بوده باشد، صلاحیت ملی دولت ها را به نفع صلاحیت بین المللی تنگ تر کرده و سیستم های نظارتی و مکانیسم های مداخله گرایانه سازمان ملل را موثر و افزایش نموده است . نتیجتا ارزش ها بین المللی فشار بیشتری را به ارزشهای ملی نسبت به سابق تحمیل می نمایند.