نقش تسهیلات مالی در بهسازی مسکن سکونتگاه های روستایی شهرستان ایجرود استان زنجان پس از انقلاب اسلامی (1357)
چکیده
نظام سکونتگاهی روستایی کشور به سبب ویژگی های ساختاری – کارکردی خود دارای هویتی مستقل است. با توجه به مشکلات اقتصادی، اجتماعی، محیطی و کالبدی اکثر سکونتگاه های روستایی کشور و به تبع آن بروز تحولات منفی فضایی و مکانی، توجه به ساختار و روابط اقتصادی، اجتماعی، محیطی و کالبدی حاکم بر این سیستم با توجه به بسترسازی آگاهانه در فضای زیست و تولید باهدف دست یابی به توسعه پایدار روستایی، امری ضروری و دور از اجتناب است. در همین ارتباط لازم است به مسکن روستایی به عنوان یکی از اجزای اصلی بافت روستا و عنصری مهم و اثرگذار در تحولات اقتصادی و اجتماعی جامعه روستایی توجهی اساسی گردد. در این راستا تسهیلات مالی بهسازی (مقاوم سازی) مسکن روستایی که توسط بنیاد مسکن انقلاب اسلامی در جهت بهسازی واحدهای مسکونی به روستاییان نیازمند اعطاء گردیده است، نقش مهمی در ایجاد دگرگونی شاخص های کالبدی، اقتصادی و اجتماعی واحدهای مسکونی موردنظر بر عهده داشته است. تحقیق حاضر ازنظر هدف کاربردی و ازنظر ماهیت، توصیفی – تحلیلی است. در این پژوهش 51 روستا جهت انجام بررسی های موردنظر انتخاب گردیده است. جهت تحلیل داده های موردنظر از روش های آماری، آماره t تک نمونه ای و دو نمونه ای و آزمون ویلکاکسون، کروسکال والیس و رتبه ای فریدمن استفاده شده است. نتایج پژوهش مزبور حاکی از این است: 1- شاخص کالبدی واحدهای مسکونی روستایی محدوده موردنظر به سبب انجام عملیات بهسازی (مقاوم سازی) بهبودیافته است.2- بعد از انجام عملیات بهسازی (مقاوم سازی) میزان تمایل خانوارها به انجام فعالیت های تولیدی با کاهش و در مقابل تمایل به انجام فعالیت های خدماتی با افزایش روبرو بوده است.3- قبل و بعد از عملیات بهسازی (مقاوم سازی) مسکن، تفاوت معناداری میان نقش و کارکرد تولیدی- تدارکاتی واحدهای مسکونی روستایی محدوده موردمطالعه وجود دارد، بر همین مبنا می توان این گونه بیان داشت، اعتبارات مقاوم سازی مسکن روستایی به کاهش نقش و عملکرد تولیدی- تدارکاتی واحدهای مسکونی روستایی محدوده موردمطالعه منجر گردیده است.