زندگی، آثار و افکار میرزا عبدالله اصفهانی
چکیده
میرزا عبدالله، پسر میرزا عیسی، از دانشمندان و نویسندگان ، قرن های یازدهم و دوازدهم ( 1067-1130 ق.) هجری است. گاهی نیز از وی با شناسه های دیگری چون تبریزی، جیرانی، اصفهانی و آفندی یاد می شود. او نیمی از عمر خود را در سفر به شهرهای ایران و سایر کشورها هم چون، ترکیه، سوریه، مصر، عربستان، بحرین و ... گذرانده و کتاب خانه های آن ها را از نزدیک دیده و از خرمن دانش دانشمندان آن سرزمین ها، خوشه ها چیده و متقابلاً آنها را نیز از دانش و ارشادات خود بهره مند ساخته است. از این رو توانی ستودنی در زمینه کتاب شناسی و نویسندگی کسب کرده بود. این عالم نوشته های سودمندی در رشته های علوم قرآنی، حدیث، رجال، فقه، اصول، فلسفه، کلام، دستور زبان، ستاره شناسی، گاهنامه نگاری و ... از خود به یادگار گذاشته که کتاب ارزشمند «ریاض العلماءو حیاض الفضلاء» از آن جمله است. او به عنوان شاگرد ممتاز علامه مجلسی درتهیه و تدوین کتاب « بحار الانوار » نقش زیادی داشته است .سخت کوشی و تعامل او با علما و دانشمندان سایر مذاهب و نیز دولت سنی مذهب عثمانی می تواندالگویی از یک عالم شیعی را به نمایش بگذارد. در این پایان نامه کوشش شده است تا زندگی، آثار و افکار این دانشمندمورد بررسی و واکاوی قرار گیرد. البته بدلیل برازندگی کتاب «ریاض العلماء» بطور ویژه به آن پرداخته شده و دیدگاههای وی خصوصاً با توجه به شرایط اجتماعی- سیاسی آن روزگار مورد توجه و دقت بیشتری قرار گرفته است.