طراحی مکانی برای احیای هنرهای ازیادرفته معماری ایران ، با رویکرد معماری دیجیتال
چکیده
معماری ادوار گذشته ایران همواره ملهم از به کارگیری هندسه و شیوه های ترسیم غنی و دقیق بود، تا حدی که آگاهی از قواعد ریاضی و ترسیم و به کار گرفتن انواع خاص آن وظیفه هر معماری بوده است. در این میان با پیشرفت تکنولوژی روز و پدید آمدن عصر الکترونیک ، رویکرد جدیدی در معماری ، تحت عنوان معماری دیجیتال زایش یافته است. از مهم ترین اصول این معماری هندسی بودن اجزایی است که در فرآیند طراحی آن دخیل است. یکی از بسترهای مهم طراحی در معماری دیجیتال، هندسه های nurbs می باشند که براحتی امکان تعریف دیجیتال و ساخت عناصر تزیینی معماری را می دهند. عناصر هندسی توسط پارامترهایی بعنوان عناصر طراحی در نرم افزارهای دیجیتال وارد شده و فرم معماری را شکل می دهند. در تزیینات معماری ایران نیز اصول مشابهی وجود دارد. یک هندسه اولیه بعنوان شکل پایه در نظر گرفته می شود و این شکل در زمینه خود اشاعه می یابد. بازخوانی این هندسه و وارد کردن آن به نرم افزارهای دیجیتال برای رسیدن به فرآیندی نو در معماری ،جهت اشاعه این هنر هدفی است که این تحقیق به دنبال آن است . صاحبنظران سه ابزار را برای ساخت تزیینات در این دوره مفید می دانند: هندسه، ابزارهای الگوریتمیک و روشهای ساخت دیجیتال. لذا در این پژوهش ابتدا به تاریخچه و شرح تزیینات معماری ایران (آجرکاری، کاشیکاری و گچبری) و انواع نقش مایه های مورد استفاده در آن پرداخته خواهد شد. سپس معماری دیجیتال و تعاریف و اصول مورد استفاده در آن و همچنین هندسه nurbs، به شرح و بسط پرداخته می شود. در گام بعد در جهت امکانسجی تعریف دیجیتال آثار تزیینی معماری ایران، آرایه داخلی گنبد مسجد شیخ لطف الله که در آن از هندسه فراکتال استفاده شده است، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و به زبان الگوریتم ترجمه می شود. برای درستی این موضوع در نرم افزار راینو شبیه سازی می شود. این پژوهش از منابع کتابخانه ای و میدانی و همچنین روش تاریخی همراه با راهبرد شبیه سازی رایانه ای استفاده می شود. بنابر آنچه این تحقیق به آن می پردازد، می توان با تعریف دیجیتال هندسه های تزیینات بر اساس هندسه های nurbs، زمینه استفاده از این آثار یا الهام از آن را جهت طراحی هایی با هویت معماری ایرانی و ساخت پذیر کردن آن فراهم آورد و گامی مهم در احیای این آثار برداشت.