بررسی تطبیقی نیایش در قرآن و مثنوی(موردی؛سه دفتر اول)
چکیده
دعا نتیجه ی وجه رحمانیت خداوند است و تنها از این وجه هست که بنده امکان می یابد که بدو تقرب جوید، و الا میان خالق و مخلوق هیچ گونه سنخیتی نیست که بنده بدو نزدیک شود. قرآن بارها به دعا و نیایش و ذکر خدا سفارش کرده است و دعا را در زمره ی عبادات می داند که انسان را به مقام عالی و به قرب پروردگار می رساند که جز به وسیله ی دعا و زاری به آن مقام نائل نمی گردد. مولانا نیز نیایش و ذکر و دعا را نوعی عبادت روح می داند که باعث توجه خداوند به بندگانش می باشد. آن چه در این مختصر آمده بررسی کوتاهی است از این که چگونه دو کتاب بزرگ چون قرآن و مثنوی، نیایش را که در حقیقت تمام کائنات را در سیر به سوی کمال به جنبش در می آورد، در تکامل انسان ها به کار برده است.از آن جایی که مولانا با قرآن انس وافری داشته است این آشنایی با قرآن باعث شده که مثنوی او نیز تحت تأثیر عمیقی از قرآن قرار بگیرد. به خصوص در حکایات با مرکزیت نیایش و حکایات با موضوعات مرتبط به نیایش که تحت تأثیر قرآن است. اما در نیایش گاهی دارای سبک شخصی است. بررسی نکات افتراق و اشتراک و ویژگی های خاص نیایش هدف مورد نظر نگارنده است.