طراحی مجتمع مسکونی با رویکرد ارتقای تعاملات اجتماعی
چکیده
الگوهای رفتاری و تعاملات اجتماعی میان ساکنین مجتمع های مسکونی نقشی از کالبد عناصر محیطی همان مکان را در خود دارند و نیز همین سنت سکونت باعث تغییراتی در کالبد عناصر محیطی می گردند. ادراک انسان تحت تأثیر عناصر محیطی مکان سکونتی و فرهنگ رایج بین ساکنین شکل می گیرد. بنابراین، زندگی و ادراک انسانی تعامل یا تفاعل مستمر بین ساختار ادراکی و عوامل محیطی و فرهنگی او است. بخش های مربوط به درک فضا اختصاص به حواس انسانی دارد که پایه روانشناختی مشترک بین تمام انسانها است ولی فرهنگ بدان ساختار و مفهوم می بخشد. همین پایه حسی پیش فرهنگی است که محقق بایستی در مقایسه الگوهای همجواری یک فرهنگ با همان الگوهای فرهنگ دیگر به کار گیرد. هدف این پژوهش جستجوی رابطه میان ویژگی های تأثیرگزاری عناصر کالبدی مجتمع مسکونی و تعاملات اجتماعی میان ساکنین آنها و استخراج احکام تاثیر گذار بر این فاکتور می باشد. بدین منظور تأثیرگزاری عناصر کالبدی مجتمع مسکونی در شهر سیرجان همچون عرصه بندی ، راه دسترسی، اشرافیت، مجاورت و ... در نسبت با آرامش روانی، حس تعلق به مکان، امنیت و بسترفعالیت ساکنین مورد توجه قرار گرفت و احکام تاثیر گذار بر این فاکتور استخراج گردید. اطلاعات مربوط به مباحث سکونت و تعاملات اجتماعی و اطلاعات مربوط به بستر طراحی که مبانی تئوریک طرح را تشکیل می دهند از طریق مطالعات کتابخانه ای جمع آوری شد و در پایان تحقیق چهار عامل امنیت , آرامش روانی , حس تعلق به مکان و سیستم فعالیت مولفه های تاثیرگذار بر تعاملات اجتماعی شناسایی شدند. و در انتها با استفاده از نتایج حاصل از تحقیق مواردی را که باید در معماری و شهرسازی رعایت نمود تا باعث افزایش ارتقاء تعاملات اجتماعی گردد ذکر شده است.