پایان‌نامه

افزایش حلالیت داروی ایبوپروفن با استفاده از روش پراکندگی جامد

چکیده

ایبوپروفن یک داروی ضد التهاب غیر استروئیدی میباشد که برای بهبود درد و تب و کاهش التهاب به کار میرود و داروی بسیار کم محلولی است. محلولیت ضعیف در مایعات بیولوژیک بدن یک مشکل عمده در این داروها میباشد که در نتیجه باعث فراهمی زیستی ضعیف آنها بعد از تجویز خوراکی میشود. در نتیجه حلالیت داروها از اهمیت بالایی برخوردار است و برای افزایش حلالیت داروها روش های مختلفی وجود دارد. در سال 1961، sekiguchi و obi روش کاربردی را ایجاد کردند که به وسیله آن بسیاری از محدودیتها با افزایش فراهمی زیستی داروهای کم محلول در آب از بین رفت. این روش، پراکندگی جامد نام دارد. هدف پراکندگی جامد ایجاد یک فرم دارورسانی میباشد. در این روش داروی هیدروفوب داخل یک ماتریکس هیدروفیل پراکنده میشود و بدین وسیله سرعت انحلال و فراهمی زیستی دارو بهبود میابد. پارامترهای مختلف فرمولاسیون نظیر نوع مواد جانبی، نسبت های مختلف مواد مصرفی و...در کارایی این سیستم ها تاثیرگذار است. در این مطالعه پراکندگیهای جامد ایبوپروفن با استفاده از حاملهای مختلف شامل بتا سیکلودکسترین، مانیتول،pvpk30، پلی اتیلن گلایکول 400،1000،4000،6000،کامپریتول، glucire ، hpmc6cps، hpmc15cps و توئین های 20و40و60و80 با نسبتهای مختلف ( 0.1:1، 0.5:1، 1:1، 2:1، 5:1) با روشهای ذوبان، تبخیر حلال، اختلاط فیزیکی ساخته شدند. حلالیت فرمولاسیون های تهیه شده به وسیله تعیین محلولیت اشباع مقایسه شد و فرمولاسیونهای منتخب از نظر محلولیت انتخاب شدند. فرمولاسیونهای منتخب شامل: peg 1000 (1 : 1/0)، hpmc6cps (1 : 2/0)،pvpk30 (1 : 2/0)، کامپریتول (1 : 5/0)، بتاسیکلودکسترین (1 : 1)، توئین 60 (1 : 1). همچنین سرعت انحلال و جریان پذیری و تراکم پذیری فرمولاسیون های منتخب از نظر محلولیت مورد مطالعه قرار گرفت. فرمولاسیون برتر به منظور بررسی عدم تداخل دارو- حامل توسط dsc و ftir آنالیز شد. نتایج نشان میدهد که محلولیت ایبوپروفن در تمامی فرمولها نسبت به داروی خالص افزایش یافته است. سرعت انحلال فرمولاسیونهای منتخب افزایش چشمگیری نسبت به داروی بازار نشان دادند. خصوصیات فیزیکوشیمیایی شامل جریان پذیری و تراکم پذیری فرمولاسیونها نسبت به داروی خالص تغییر خاصی نشان نمی دهند. پس فرمول برتر با توجه به محلولیت اشباع و سرعت انحلال انتخاب گردید. می توان بهترین حامل را برای تهیه پراکندگی جامد توئین 60 با نسبت 1 : 1 دارو به پلیمر دانست

اساتید راهنما و مشاور

علیرضا مرتضوی، زهرا جعفری آذر

پایان‌نامه‌های مشابه

  • بررسی افزایش حلالیت داروی سیمواستاتین با استفاده از روش پراکندگی جامد

    پایان‌نامه۲۰۱۴دانشگاه آزاد اسلامی - دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم دارویی - دانشکده داروسازیسحر مالمیر

    سیمواستاتین با نام تجاری zocorدارویی است که به طور گسترده در درمان هایپرکلسترولمیا استفاده میشود. سیمواستاتین دارای میزان انحلال در آب ضعیفی است که سبب کاهش بهره درمانی آن می شود، رفتارحلالیت داروهای کی ازجنبه های چالش برانگیزدرتوسعه فرمولاسیون باقیمانده است. در این مطالعه پراکند

  • بررسی افزایش محلولیت داروی گلی بن کلامید با استفاده ازروش پراکندگی جامد

    پایان‌نامه۲۰۱۵دانشگاه آزاد اسلامی - دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم دارویی - دانشکده داروسازیبهار لطفی

    ازانجا که داروهای کم محلول در آب قادر به ایجاد فراهمی زیستی مناسبی در بدن نمی باشند در این مطالعه از یکی از روش های افزایش محلولیت تحت عنوان پراکندگی جامد در جهت افزایش محلولیت داروی کم محلول گلی بنکلامید استفاده شده است این دارو در کلاس ii bcs قرار می گیرد در این تحقیق سعی شده ا

  • بررسی اثر نوع روش میکروکپسولاسیون در افزایش حلالیت داروی مفنامیک اسید

    پایان‌نامه۲۰۱۲دانشگاه آزاد اسلامی - دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی - دانشکده علوم پایهالناز کلانتر

    یکی ازمسائل مهم در مورد داروها دسترسی بیولژیکی آنهاست. بسیاری از داروهای موجود دارای حلالیت بسیار کم در آب هستند که همین موضوع سبب کاهش دسترسی زیستی آنها می شود. بنابراین به منظور رساندن میزان کافی و مورد نیاز دارو به بدن دوز مصرفی افزایش می یابد که خود مشکلاتی را برای بیمار به ه

  • فرمولاسیون قرص گلی کلازید به روش پراکندگی جامد و انجام آزمایشات فیزیکوشیمیایی و مقایسه آن با نمونه معتبر

    پایان‌نامه۲۰۱۴دانشگاه آزاد اسلامی - دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم دارویی - دانشکده داروسازینیکو احمدی

    گلی کلازید جزو داروهای پایین آورنده قند خون از دسته ی سولفونیل اوره های نسل دوم بوده که به عنوان یکی از داروهای انتخابی در درمان طولانی مدت دیابت تیپ ii در نظر گرفته می شود. گلی کلازید از سرعت جذب آهسته و متغیری برخوردار بوده و فراهمی زیستی آن، تفاوت های بین فردی زیادی را نشان می

  • افزایش حلالیت پذیری داروی کم محلول ایبوپروفن درمقیاس نانو توسط پوشش دهی با پلیمر

    پایان‌نامه۲۰۱۳دانشگاه آزاد اسلامی - دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی - دانشکده علوم پایهعلیرضا اسمعیلیان

    بسیاری از داروهایی که مورد استفاده در درمان بیماری ها، جزء مواد شیمیایی هستند که حلالیت پذیری آن ها در داخل بدن کم است، بنابراین به دلیل دسترسی بیولوژیکیِ کم این داروها دُز مصرفی آن ها افزایش پیدا می کند. برای افزایش حلالیت این داروها می توان از برخی پلیمرها به عنوان پوشش استفاده

  • افزایش پایداری و حلالیت داروی کم محلول کلاریترومایسین

    پایان‌نامه۲۰۱۲دانشگاه آزاد اسلامی - دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی - دانشکده علوم پایهکیانا خسروآبادی

    داروها معمولاً به منظور معالجه و یا کنترل علائم بیماری و التیام درد مورد استفاده قرار می گیرند. داروها برای این که بتوانند در دسترس بدن قرار گیرند، می بایستی در حلالهای بدن که عمدتاً حاوی آب هستند، قابل انحلال باشند. تعداد زیادی از داروها وجود دارند که دارای حلالیت اندکی در آب بو

اسناد مشابه