بهبود توزیع زمان واقعی حرکت قطارها:مدل ها،الگوریتم ها وکاربردها
چکیده
مساله اعزام قطارها یکی از دشوارترین مسائل در سیستم های حمل و نقل محسوب می شود. این دشواری به دلیل ابعاد بزرگ مسائل واقعی و همچنین وجود عملیات های مختلف است.
مساله اعزام قطارها یکی از دشوارترین مسائل در سیستم های حمل و نقل محسوب می شود. این دشواری به دلیل ابعاد بزرگ مسائل واقعی و همچنین وجود عملیات های مختلف است.
مسئله زمان بندی حرکت قطارها از دشوارترین مسائل زمان بندی در سیستم های حمل ونقل محسوب می شود. این دشواری به دلیل ابعاد بزرگ مسائل واقعی و همچنین وجود محدودیت های عملیاتی مختلف می باشد. در این پایان نامه، مسئله زمان بندی حرکت قطارها با هدف کاهش زمان کل حرکت قطارها و کاهش هزینه ها م
سیستم حمل و نقل مسافر، بخش تفکیک ناپذیر شهرها را تشکیل می دهد. رشد مناطق شهری و جمعیت آنها، سبب افزایش ارتباطات اقتصادی و اجتماعی شده و در نتیجه سبب افزایش تقاضای حمل و نقل می گردد که در نهایت با گذشت تقاضای حمل و نقل از حد ظرفیت معابر، تسهیلات مربوطه اشباع می گردد و کشور ایران ن
هدف از این پژوهش، ارایه روشهای دقیق و تقریبی جهت حل مسئله زمانبندی حرکت قطارها در مسیرهای دوخطه ریلی است. به منظور حل دقیق و یافتن جواب بهینه مسئله زمانبندی حرکت قطارها، از بسته نرمافزاری cplex11 و نیز الگوریتم شاخه وحد زمانبندی حرکت قطارها استفاده میشود. مدل ریاضی زمانبندی
در ایران به دلیل نبود یک مدل جامع برای اعمال محدودیت توقف اجباری برای ادای فریضه نماز، زمان بندی حرکت قطارها به شکل دستی انجام می گیرد. در این مقاله، یک مدل ریاضی برای زمان بندی حرکت قطارهای مسافری برای محورهای دوخطه راه آهن با هدف حداقل کردن مجموع تأخیرات قطارها با در نظر گرفتن
تلاشها در ایجاد حس حرکت واقعیتر بهسمت طراحی سامانههای حرکتساز با مدلهای سینماتیک معکوس غیرخطی سامانههای حرکتی گرایش یافته است. این رویکرد بهعلت ضرورت کاربرد حل زمان واقعی سبب پیچیدگی محاسباتی میشود. اجابت خواستههای مسئله، نیازمند بهرهگیری از روشهای محاسباتی کارآمد با سر
در رویکردهای مرسوم تدوین سامانههای حرکت ساز، نقش سامانه حرکتی بصورت توصیف سادهای از متغیرهای حالت فضای عملیاتی ظاهر میشود. چشم پوشی از سینماتیک معکوس غیرخطی سامانه حرکتی به عنوان بخش بنیادین در سامانههای حرکت ساز فرضی غیر واقعی است که در خصوص نتایج حاصله، گزارشی منتشر نشده اس
با افزایش نفوذ منابع DG در سیستمهای توزیع، عملکرد این سیستمها از حالت غیرفعال به حالت فعال تغییر کرده و امکان تبادل دو طرفه توان بین شبکه اصلی و شبکه توزیع فراهم شده است. بهرهبرداری از منابع DG در سیستم توزیع در صورتی دارای مزایای اقتصادی-تکنیکی است که موقعیت نصب و ظرفیت تولیدی آ