فعالیت هنری یک فعالیت جمعی است و هنرمندان در این فعالیت نیاز به ارکان و نهاد های حمایتی دارند که حامی خود و هنرشان بوده و بتواند در پیشبرد و تکمیل فرایند تولید هنری تاثیرگذار باشد. اجتماعی بودن هنر موضوعی است که مورد بحث جامعه شناسان و صاحب نظران مختلفی قرار گرفته است.
نقاشان نیازمند نظام های واسطی هستند که به معرفی آن ها و آثارشان بپردازند و علاوه بر آن آثار بتوانند آثار خود را به فروش برسانند . همین امر حضور به نگارخانه ها ضرورت می بخشد . نگارخانه ها با اهدافی نظیر ارائه و فروش آثار، معرفی هنرمند ، هنرمندان را تشویق به خلق اثر کرده تا در این
در این پژوهش به شناخت و بررسی کمییت و کیفیت مناسب نورپردازی بنا های مهم معماری در طی سال های 1357 تا 1392 هجری شمسی پرداخته شده است. برای به دست جمع آوری داده های مربوط به نورپردازی های بنا های مذکور ، اندازه گیری هایی در سطح محدود انجام گرفته شد که منجر به تخمین روشنایی های موجو
دوره ی قاجار یکی از متناقض ترین و شگفت انگیزترین دوره های تاریخی ایران و محل برخورد بحران آفرین عناصر کهنه و نو، وقوع انقلاب های سیاسی و اجتماعی و آغاز تحولات جدی فرهنگی و هنری است. به دلیل وجود این ویژگی ها و نیز گذار جدی نقاشی ایرانی(به ویژه در شیوه های تکچهره و خودچهره نگاری)
چکیده: زمان و مکان مفاهیمی است که از دیرباز علی رغم توجه دانشمندان علوم مختلف در هنر نیز جایگاه ویژه ای یافته است. این دو عامل در نگارگری سنتی ایران با عالم مثال درآمیخت و نگارگری ایرانی توانست در یک زمان، اشیاء و اماکن را از زوایای مختلف ترسیم نماید و باعث ایجاد دو عامل هم زمانی
پیشینه ی هنرهای تجسمی در ایران، هم از لحاظ تاریخی و اجتماعی و هم از دیدگاه فرهنگی - هنری و زیبایی شناسی و تاثیر آن بر جریانهای هنری بعدی، دارای ویژگیهایی است که علی الخصوص برای نسل حاضر که به طریقی با مسائل مربوط به هنرهای تجسمی، به ویژه "هنر نقاشی" پیوند دارد، موضوعی قابل توجه،
چکیده پایان نامه: پست مدرنیسم، مهمترین جنبش فلسفی، فرهنگی و هنری روزگار معاصر است که در نیمه دوم قرن بیستم، در واکنش به فلسفه مدرن و پیش فرض های آن به وجود آمد. پست مدرنیسم پیکره پیچیده و درهم تنیده و متنوعی از نظریات، آراء و اندیشه هایی است که در دهه 1970 سر برآورد و تاکنون در ح
مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر انقلاب اسلامی بر نقاشی معاصر ایران صورت گرفت. هنر به عنوان بخشی از زندگی بشر همواره دست‌خوش تغییر و تحولات بوده است. تغییر و تحولی که در بستر خود بر عوامل بیرونی مؤثر بوده و از همین عوامل تأثیر پذیرفته البته به نظر می‌رسد بیشتر این عوامل بیرونی بوده
هنرهای سنتی[1] ایران، قابلیت زیادی در بازآفرینی در نقاشی معاصر ایران دارند. در مواردی، هنرمندان با بازتاب صنایع‌دستی[2] در نقاشی معاصر ایران، به غنی کردن آثار خود پرداختهاند. چگونگی میزان گرایش به صنایع دستی در نقاشی معاصر ایران، مسئله اصلی این پژوهش است. هدف از این تحقیق، توجه ب
یکی از جلوه‌های بارز فرهنگ در هر جامعه‌ای، هنر است. هنر در ایران با صورت‌ها و تحولات مختلف خود، آینۀ تمام‌نمای تحولات جامعه در سطوح مختلف بوده است. نقاشی در زمره هنرهای تصویری، جایگاه ویژه‌ای در ترسیم سیمای اجتماعی جامعه در ایران دارد. دهۀ پنجاه خورشیدی در تاریخ نقاشی معاصر ایران
هومی بابا اندیشمند حوزه‌پسااستعماری، در روابط بین استعمارگر و مستعمره، فضای سومی را تعریف می‌کند که در آن تعامل بین این دو عنصر پدیده‌ای یکسر جدید و تازه ایجاد می‌کند که عناصر هر دو طرف را دربرمی‌گیرد. فضای سوم از نظر هومی بابا دورگه‌ای را پدید می‌آورد که می‌تواند باعث ایجاد تحول
نقاشی ایران در دهه‌های بیست تا پنجاه هـ . ش به دستاوردهای متفاوتی با سنت‌های گذشته دست یافت. این دستاوردها بیشتر در جهت شناخت نوینی در تکنیک و اجرا بود. بعدها این حرکت هنری، هنر نوگرا خوانده شد. هنرمند در تمام وجوه نوگرایانه کمتر به وجه اجتماعی، تحولات فرهنگی، و رمزهای هنر ملی، م
نقاشی ایران در دهه های بیست تا پنجاه هـ . ش به دستاوردهای متفاوتی با سنت های گذشته دست یافت. این دستاوردها بیشتر در جهت شناخت نوینی در تکنیک و اجرا بود. بعدها این حرکت هنری، هنر نوگرا خوانده شد. هنرمند در تمام وجوه نوگرایانه کمتر به وجه اجتماعی، تحولات فرهنگی، و رمزهای هنر ملی، م