معرفی و بررسی موضوعی نگارگری افغانستان از سال 1360 تا سال 1390
چکیده
با نگاهی به گذشته تاریخی افغانستان درمی یابیم که این کشور در دوره های مختلفی جزء منطقه جغرافیایی ایران بزرگ بوده از این رو هنر این منطقه هم در طول تاریخ هنر ایران بزرگ در ادوار مختلف سهم مهمی دارد. در دوره اسلامی، خراسان بزرگ که افغانستان فعلی را نیز شامل می شده است منشأ هنرهای مختلف و دارای سبک ها و شیوه های مختلف هنری بوده است. هنر نگارگری در دوره های تیموری و صفوی به اوج شاهکارهای خود می رسد. اهداف اصلی این پژوهش در گام نخست معرفی نگارگری افغانستان و بررسی موضوعات نگارگری در طی سال های 1360 الی 1390 می باشد و در قدم دوم شاخصه های بومی نگارگری معاصر افغانستان، مورد بررسی قرار می گیرد. پس از استقلال افغانستان در سال 28 اسد 1298ه.ش این کشور تحت تأثیر هجوم های متعددی از سال 1357 قرار می گیرد. با تحلیل هنر هر کشور می توان به بسیاری از عقاید، فرهنگ ها و باورهای جامعه متعلق به آن پی برد. این پژوهش ماهیت توصیفی تحلیلی دارد و به بررسی و مطالعه نگارگری معاصر افغانستان با توجه به بیست و دو نگاره از هنرمندان معاصر این کشور پرداخته است. شیوه گردآوری اطلاعات کتابخانه ای بوده است. نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که در نگارگری افغانستان، نوعی سوررئالیسم معاصر در هم آمیخته با بیان مدرن و امروزی با استفاده از موضوعات و مفاهیم روزمره بومی و اجتماعی با رویکرد ملی مذهبی آن را با چند شیوه تلفیقی اجرا می کنند و به تصویر می کشند. یاد غصه های دیروز و زخم های به جا مانده تا امروز و میل به اوج، عشق، اتحاد و تلاش و امید، مفاهیمی هستند که توأم با هم در این نگاره ها به چشم می خورند. تجزیه و تحلیل داده ها نیز کیفی است و با هدف معرفی نگارگری معاصر افغانستان و هنرمندان نگارگر این کشور پرداخته شده است.