اثربخشی آموزش هوش هیجانی بر شایستگی اجتماعی، عملکرد در تکالیف نظریه ذهن و کمکطلبی دانش‌آموزان پسر دوره دوم ابتدایی دارای ناتواناییهای یادگیری شهر اهواز
چکیده
این پژوهش به منظور بررسی اثربخشی آموزش هوش هیجانی بر افزایش شایستگی اجتماعی، عملکرد در تکالیف نظریه ذهن و کمک طلبی دانش آموزان دور? دوم ابتدایی دارای ناتواناییهای یادگیری انجام شد. این پژوهش به صورت آزمایشی میدانی با طرح پیشآزمون -پسآزمون و گروه گواه است. در این پژوهش افرادی که در یک مطالعه آزمایشی شرکت کردند، شامل 40 نفر از دانش‌آموزان پسر کلاسهای پنجم و ششم ابتدایی شهر اهواز بودند که به روش تصادفی چند مرحلهای انتخاب شدند. ابزارهای مطالعه، مقیاس شایستگی اجتماعی فلنر، آزمون نظریه ذهن استیمن و مقیاس کمکطلبی پنتریچ و ریان بودند. آزمودنیها به دو گروه، (1گروه آزمایش و 1 گروه گواه) تقسیم شدند. آموزش هوش هیجانی در گروه آزمایش به کارگرفته شد، ولی گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. نتایج به وسیلهی آمار توصیفی و آزمون تحلیل کواریانس چند متغیری (moncova) تحلیل شد. یافتهها نشان داد که بین دو گروه تفاوت معنیداری وجود دارد، عملکرد گروه آزمایش در شایستگی اجتماعی و خرده مقیاسهای مهارتهای رفتاری و شناختی افزایش یافته بود ولی در خرده مقیاسهای آمایههای انگیزشی و شایستگی هیجانی بین دو گروه تفاوت معنیداری یافت نشد، همچنین عملکرد در تکالیف نظریه ذهن؛ نظزیه ذهن مقدماتی و واقعی به طور معنی داری افزایش یافته بود، ولی در خرده مقیاس نظریه ذهن پیشرفته تفاوت معنیداری بین دوگروه وجود نداشت. نمره کمک طلبی به طور معنی داری افزایش یافته بود اما در نمره اجتناب از کمک بین دو گروه تفاوت معنیداری به دست نیامد. این یافتهها اهمیت به کارگیری آموزش هوش هیجانی را بر بهبود عملکردهای اجتماعی دانش‌آموزان دارای ناتواناییهای یادگیری مطرح نمود.