سرپرستی کودکان و نوجوانان در حقوق ایران
چکیده
چکیده :در همه جوامع گروهی هستند محروم از والدین و گروهی محروم از فرزند . می توان با یک راهکار مناسب که سرپرستی نام دارد این دو گروه را به هم نزدیک کرد. اولین اقدام قانون گذار در این زمینه در کشور ما در سال 1353 و اخرین اقدام در سال 1392 بوده است. به دنبال ان هستیم که ببینیم قانون گذار در اخرین اقدام خود چه مقدار از نیازهای جامعه را پاسخ داده است. و ایا این پاسخ گویی به نحو مطلوب تری نسبت به اقدام قبلی بوده است. قانون گذار تلاش کرده است به نیاز ها پاسخ بهتری بدهد و در مورد این مسئله گام های موثری برداشته است. مانند افزایش سن کودکان و نوجوانان برای ورود به خانواده های متقاضی، اجازه دادن به زنان بدون شوهر و دختران مجرد برای سرپرستی کردن از اناث، پیش بینی مزایای مستمری و تامین اجتماعی برای سرپرستان. از دیگر نقاط قوت این قانون می توان به اولویت داشتن افراد زیر پنجاه سال و بستگان در پذیرش کودک یا نوجوان اشاره کرد. البته در کنار این نقاط قوت ، نقاط ضعفی هم در اخرین اقدام قانون گذار مشاهده می شود. که به بررسی انها و ارائه راه حل می پردازیم. از نقاط ضعف این قانون می توان به مشخص نکردن حداکثر سن افراد برای قبول سرپرستی نام برد. اولویت دادن پذیرش به افرادی که ادعای یافتن طفلی را بنمایند که امکان دارد این یافتن به صورت مجرمانه صورت گرفته باشد که خطر افرین است . قانون گذار پرداخت نفقه را بر عهده متقاضیان نهاده اما مشخص نکرده است که این پرداخت باید به صورت مشترک توسط زن یا مرد باشد و یا توسط مرد انجام شود. در اغاز پذیرش سرپرستی، متقاضیان باید اموالی را به کودک یا نوجوان تملیک کنند قانون گذار مشخص نکرده است که در صورت فوت کودک یا نوجوان تکلیف این مال چیست چون طبق قانون مدنی این اموال به سرپرستان ارث نمی رسد. بررسی نکردن موضوعات مربوط به ولایت بر اشخاص در مورد کودک و نوجوان مانند اذن در نکاح می تواند از نقاط ضعف این قانون باشد.