در تحقیق پیش رو که به روش توصیفی – تحلیلی انجام شده است و جمع آوری اطلاعات در آن به روش کتابخانه ای و میدانی صورت پذیرفته سعی شده که پس از آشنایی اجمالی با نماد سیمرغ و فلسفه وجودی آن ، ضمن پرداختن به آرای مختلف در معرفی این پرنده اسطوره ای ، همچنین شناخت جایگاه آن در ادبیات و اسطوره های ایرانیان باستان و همچنین باقی ماندن و متجلی شدن آن در دوران پس از اسلام ، نقوش مختلف این پرنده مورد بررسی بصری قرار کیرد.
سیمرغ در اساطیر و فرهنگ ایران پیشینه ای گسترده دارد. تا قبل از ظهور اسلام و در اکثر تصاویر به جای مانده از دورهء ساسانیان هیچ گونه تاکیدی بر بال این پرندهء افسانه ای دیده نمی شود و دم آن نیز به صورت یک تکه و بلند است؛ لکن از قرن 7 هجری با تاثیر ازهنرشرق دور(چین)، نقش سیمرغ متحول
نقش درخت زندگی یکی از نقوش باستانی در هنر ایران است که به همراه موجوداتی در پیرامونش قراردارند مورد بررسی قرار گرفته است. این نقش از جمله نقوش اساطیری مهمی است که راز و رمز به کار گیری آن توسط اسطوره پردازان و هنرمندان بزرگ تحریر شده است. در بردارنده رمز و اکسیر جاودانگی است و در
نقش سیمرغ بارها در طول تاریخ هنر ایران ، در قالب های گوناگون ظاهر شده است . اتصال این نقش به فرهنگ ، باورها ، جهان بینی اساطیری از یک طرف و ادبیات غنی و سرشار ایرانی از سوی دیگر ،جایگاه آن را بیش از پیش اهمیت می بخشد. در این میان به نظر می رسد فرم ورنگ سیمرغ مکتب تبریز صفوی ، تحت
این پژوهش با رویکردی تحلیلی به بررسی ترکیب انسان، حیوان در آثار هنر ایران باستان، می پردازد. هدف از پژوهش حاصل آن بوده که نقش موجودات ترکیبی انسان و حیوان در هنر ایران باستان بررسی شود و مولفه های وجودی آن در مولفه های نمادین و نشانه ای هنر ایران باستان بررسی و مورد تحلیل قرار گی
نقوش اسطوره ای نقش مهم? درهنر ا?فا م? کند چرا که ع?وه بر جنبه های ب?ان? و تصـو?ری علـل وجودی تمدن های باستان? را در خود مستتر کرده است در ا?ن میاننقوش پرندگاننوع? عملکرد آ??ن? در ب?ن مردم ا?ران در دوره ساسان? داشته و امروزه ن?ز کاربرد وس?ع? در هنر دارند . این مقاله نقوش سیمرغ برپ
در پژوهش حاضر تلاش شده، نقش مایه های مهرانگشترهای ایرانی- اسلامی مجموعه ناصر خلیلی مورد بررسی بصری قرار گیرد. روش این تحقیق از منظر پژوهش، کمی است و چون در آن، نقوش مهر انگشتر های ایرانی- اسلامی مجموعه ی ناصر خلیلی مورد تجزیه و تحلیل و بررسی بصری قرار گرفته، از نوع کمی غیر تجربی
در تمدن‌های باستانی هم‌چون ایران و بین‌النهرین، نقش عقابی دیده می‌شود که دارای دوسر-به سمت راست و چپ متمایل گشته- و با بال‌های گشوده است. تداوم به‌کارگیری این نقش تا دورۀ اسلامی در ایران و آناتولی باعث شد تا به‌عنوان نماد ملی، در دورۀ سلجوقیان مطرح شود. این نقش نشان‌دهندۀ تسلط بر
هارپی به‌عنوان مخلوقی ترکیبی، قدمتی طولانی در هنر ایران دارد و باید خاستگاه آن را در هنر پیش از تاریخ جست. این نقش به‌عنوان موجود ترکیبی انسان- پرنده، با اساطیر کهن گره خورده است و در گذر زمان، در فرم مشخص و مفاهیم متفاوت استمرار یافته است. هارپی را در دوران پیش از تاریخ، ح
عصر ساسانیان را بایستی یکی از دوره‌های درخشان فرهنگ و هنر در تاریخ ایران دانست. هنر این دوره برداشتی ماهرانه از عناصر هنری کهن ایرانی بوده که در قالب ذوق و سلیقه هنرمندان آن ایام پا به عرصه وجود نهاده است. با سقوط ساسانیان و ظهور اسلام در ایران، بسیاری از نقوش ساسانی در مصنوعات م
هنرمندان نوظهور در آستانه انتخاب مسیر در دوراهی ارزشهای بازار و ارزشهای هنری قرار دارند. هنرمندان برای ورود به دنیای هنر باید ارزشهای یک دنیای واژگونه را بپذیرند؛ هنرمندان تازهکار، آماتورها و تازه فارغ‌التحصیلان هنر، امیدوارانه برای تحقق هنر ناب و خالص تلاش میکنند؛ هنری که موفقیت
مقولۀ بازنمایی از عهد باستان تاکنون در شمار مؤلفه‌های ذاتی هنر بوده و عنصر لاینفک در تعریف آن به شباهت اثر هنری با واقعیت اشاره دارد، چنان‌که حد اعلای آن به رونوشتی از عالم واقع درآمدن است. به‌باور ایوا بئر، نویسندۀ کتاب پیکر انسان در هنر اسلامی، مفهوم بازنمایی در ادوار مختلف اسل
فرهنگ، هنر و ادبیات غنی و گسترده فارسی، منبع اقتباس ارزشمندی برای فیلم های پویانمایی (انیمشین) است. بررسی 30 فیلم پویانمایی ایرانی نشان داد که اقتباس اندیشمندانه از متن و محتوای اثر ادبی، در برخی از این فیلم ها، نوعی تحول ایجاد کرد. شکل گیری کتابْ فیلم در بخش سینمایی کانون پرورش