در این تحقیق کوشش شده تا نشان داده شود که رانت نفتی در یک ساخت اقتصادی- اجتماعی فاقد ترتیبات نهادی حمایت کننده توسعه نظیر شفافیت، دموکراسی، پاسخگویی، حقوق مالکیت و دولت توسعه گرا، در نهایت از طریق ساز و کارهایی نظام تصمیم گیری و تخصیص منابع را به اتخاذ سیاستهایی به ضرر گروههای مولد و به نفع گروههای غیر مولد سوق می دهد.
اقتصاد ایران از دیرباز کاملا متکی بر درآمدهای نفتی بوده است به گونه ای که تغییر درآمدهای نفتی دولت، تقریبا تمامی متغیرهای اقتصادی را تحت تأثیر قرار می دهد. در همین راستا، این مطالعه به بررسی آثار درآمدهای نفتی بر ارزش افزوده بخش های مختلف اقتصادی (بخش کشاورزی، بخش صنعت و بخش خدما
نفت در اقتصاد ایران به عنوان یکی از اعضا اوپک نقش تعیین کننده ای ایفا میکند. درآمد حاصل از صادرات نفتی مهمترین منبع درآمد دولت به شمار می رود. تاثیر درآمدهای نفتی و نوسانات آن بر اقتصاد ایران و بخشهای مختلف همواره مهم و سئوال برانگیز بوده است و مطالعات گوناگونی نیز در این زمینه ص
بعد از رونق نفتی سال 1973 که درآمد کشورهای صادرکننده نفت یازده برابر شد، تصور بر این بود که این کشورها، خواهند توانست سرمایه انباشت شده نفت را به سمت سایر فعالیتهای تولیدی هدایت کنند. اما پس از افت قیمت نفت در دهه 1980، روشن شد این کشورها نتوانسته اند از فرصت به وجود آمده در جهت
تحقق الگوی اقتصاد دانش محور، یک نیاز اساسی برای کشورهای در حال توسعه به شمار می آید. در این الگوی اقتصادی نقش دانش به عنوان اصلی ترین عامل در بهبود بهره وری، بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین مسئله اصلی این پایان نامه آن است که در شرایطی که مناسبات اقتصادی جهان در ح
چکیده جایگاه کلی مالیات و نقش آن در درآمدهای عمومی کشورها به ویژه ایران بسیار اساسی و با اهمیت است. عنصر مالیات با توجه به اثراتی که بر کل اقتصاد دارد سهم قابل توجهی از بررسی های علمی و تجربی را به خود اختصاص داده است. با نگاهی اجمالی به اقتصاد ایران و ترکیب درآمدهای دولت می توان
هدف از این پژوهش بررسی تجربی ارتباط پویا بین درآمدهای نفتی، مخارج دولت و رشد اقتصادی در اقتصاد ایران است. درآمدهای نفتی منبع اصلی تأمین مالی هزینه های دولت و واردات کالاها و خدمات می باشند. در این پژوهش، اثر درآمدهای نفتی و مخارج دولت بر رشد اقتصادی ایران در دوره ی زمانی 1338 تا
از ویژگی‌های ساختاری اقتصاد ایران و بسیاری از کشورهای خاورمیانه اتکا به درآمدهای نفتی است. وابستگی به درآمدهای نفتی آثار اقتصادی و اجتماعی فراوانی دارد. مدیریت این پی‌آمدها و جلوگیری از آثار مخرب آن در اقتصاد مستلزم تبیین درست سازوکار اثرگذاری این متغیر مهم است. در پژوهش حاضر، تل
در این مقاله، از طریق طراحی یک مدل تعادل عمومی قابل محاسبه پویا (dcge)، به بررسی آثار افزایش درآمدهای نفتی و همچنین تأثیر مدیریت این درآمدها توسط دولت به منظور تبدیل آن به یک منبع درآمدی پایدار بر مسیر بهینه اقتصاد ایران، پرداخته شده است. به منظور مدیریت درآمدهای نفتی، سناریوهایی
مدیریت درآمدهای نفتی در اقتصاد ایران و نحوه ورود این درآمدها در اقتصاد، از موضوعات مهم در مطالعات اخیر بوده است. بررسی آثار شوک بخش نفت بر سایر بخشهای اقتصاد تحت قواعد مالی پیشنهادی موضوع این مطالعه است. با توجه به نقش دولت و بانک‌ها در گسترش اثرات شوک‌های نفتی، این مطالعه هر دو
در این مقاله، از طریق طراحی یک مدل تعادل عمومی قابل محاسبه پویا (DCGE)، به بررسی آثار افزایش درآمدهای نفتی و همچنین تأثیر مدیریت این درآمدها توسط دولت به منظور تبدیل آن به یک منبع درآمدی پایدار بر مسیر بهینه اقتصاد ایران، پرداخته شده است. به منظور مدیریت درآمدهای نفتی، سناریوهایی
هدف این مطالعه، بررسی آثار راهبردهای مختلف مدیریت درآمدهای نفتی بر عملکرد اقتصاد کلان در ایران است. برای این منظور ابتدا راهبرد «هزینه کردن و رفتن» و سپس «افزایش تدریجی ذخیرهسازی درآمدهای نفت» به عنوان یک راهبرد فرضی مورد ارزیابی قرار گرفته است. در این تحقیق از داده های اقتصاد ا
هدف این مطالعه، بررسی آثار راهبردهای مختلف مدیریت درآمدهای نفتی بر عملکرد اقتصاد کلان در ایران است. برای این منظور ابتدا راهبرد «هزینه کردن و رفتن» و سپس «افزایش تدریجی ذخیرهسازی درآمدهای نفت» به عنوان یک راهبرد فرضی مورد ارزیابی قرار گرفته است. در این تحقیق از داده‌های اقتصاد ای