عملیات حفظ صلح یکی از ابزارهای سازمان ملل متحد جهت کنترل منازعات داخلی و بین المللی و حفظ صلح و امنیت بین المللی می باشد. این عملیات به تدریج از مفهوم سنتی خود یعنی بی طرفی و عدم توسل به زور فاصله گرفته و به فرمان شورای امنیت در جنایات بشری برای حفظ حقوق اساسی افراد و حفظ صلح و امنیت بین المللی اقدام به مداخله بشردوستانه نموده است.
در حقوق بینالملل معاصر یکی از مهمترین و چالشیترین موضوعات، «مداخلهی بشردوستانه» است. نقض فاحش و سیستماتیک حقوق بشر در بسیاری از موارد به نوعی دلیلی برای مداخله تلقی شده است. دو دیدگاه در این عرصه با یکدیگر رویارویی میکنند که در قضیهی مداخله بشردوستانه در «لیبی» نیز همین دو ن
هدف از این تحقیق بررسی رابطه ی سازکارهای منطقه ای و شورای امنیت در حفظ صلح و امنیت بین المللی با تاکید بر اقدامات ناتو در لیبی است . پس از بررسی مفهوم صلح از دیدگاه جامعه ملل و منشور سازمان ملل در مورد صلح به بررسی فصل هفتم منشور و نقش شورای امنیت به عنوان رکن اصلی سازمان ملل در
مسئولیت بین المللی از قالب انفرادی به سوی قالب مشترک در حال حرکت است. مسئولیت انفرادی پارادایم غالب قواعد ثانویه ی حقوق بین الملل بوده که در طرح مسئولیت سازمان و دولت نیز مورد تایید قرارد گرفته است با وجود این ، مبنای مسئولیت انفرادی که امکان نقض تعهد و قابلیت انتساب را تنها نسبت
تحولات معاصر در نظام بینالملل نشان می‌دهد که مدیریت منازعات منطقهای و جلوگیری از گسترش بحران‌ها به یکی از مهمترین چالش‌های امنیتی و حقوقی تبدیل شده است. هدف این پژوهش تحلیل تحولات تاریخی و بررسی رویه‌های بین‌المللی حفظ صلح در منطقه با تأکید بر قضیه غزه و ارزیابی میزان کارآمدی
تحولات پرشتاب روابط بینالملل در دهه اخیر، کارکرد سازوکارهای حقوقی حفظ صلح را با چالش‌های اساسی روبه‌رو ساخته است. هدف مقاله حاضر واکاوی تحول تاریخی این سازوکارها در نظام بینالملل با تأکید بر رویه‌ها و پیامدهای حقوقی بحران غزه در بازه زمانی 2020 تا 2026 است. پژوهش با رویکرد تحلی
فرایند منطقهای شدن واکنشی به عدم توانایی الگوی دولت- ملت در دستیابی به نتایج مطلوب بوده که به تحدید حاکمیت می‌پردازد. فصل هشتم منشور ملل متحد بر نقش مؤثر ترتیبات منطقهای در حفظ صلح و امنیت منطقهای و حل اختلافات محلی از طریق این ترتیبات تأکید کرده است. در همین راستا خاورمیانه از م
سازمان ملل متحد با قدمتی 73 ساله با عضویت تمامی کشورها می‌تواند با مشارکت همه در ایجاد و حفظ صلح جهانی بسیار موثر عمل نماید؛ اگرچه اقدامات سیاسی پشت پرده 5 کشور دارای حق وتو در شورای امنیت در روند برقراری صلح پایدار در برخی موارد خلل ایجاد میکنند ولی حضور همه کشورها باعث کم‌رنگ
نقش داوری بین‌المللی در ایجاد و حفظ صلح و امنیت جهانی به طور عمده از طریق حل و فصل مسالمت‌آمیز اختلافات بین‌المللی و همچنین توسعه و پیشرفت رویه داوری ناظر به حقوق بینالملل، حاکم بر حل و فصل اختلافات بین‌المللی بوده است. امروزه نقش روزافزون بازیگران غیردولتی به‌عنوان تابعان جدید