بررسی وصف طبیعت در آثار جبران خلیل جبران و مولوی کُرد
چکیده
وصف یکی از بارزترین موضوعات شعری و ادبی است که توجه شاعران و نویسندگان را به خود جلب نموده است. شکی نیست که فنّ وصف یکی از بزرگترین اغراض شعری در ادبیات عربی وکردی است و« طبیعت» در میان این فنّ شعری از اهمیت والایی برخوردار بوده است ؛ چرا که طبیعت دارای تاثیری شگرف بر روح و جان شعراء بوده است ، بنابراین آنها در خلال اشعار خود به بیان احساسات خویش در میان این مظاهر طبیعت می پرداخته اند. شعر طبیعت در ادبیات مهجر وهمچنین در ادبیات کردی اهمیت والایی دارد و از جمله شعرای بزرگ این فن شعری می توان به « جبران خلیل جبران » و « مولوی کرد » اشاره کرد . این پایان نامه به بررسی سبک شعری این دو شاعر بزرگ و تبیین ویژگی های شعری - هنری آنها در وصف طبیعت می پردازد تا بتوان در خلال آن فرآیند تاثیر گذاری و تاثیر پذیری و میزان شباهت در قصائد ادبی این دو شاعر را در یابیم . در این پایان نامه تلاش بر آن است که ویزگی های شعری دو شاعر تبیین گردیده و سپس به مقایسه قصاند آن دو بپردازیم که این مهم در دو بخش متفاوت صورت می گیرد.در خصوص مقایسه ی وصف طبیعت در آثار دو ادیب این نکته را باید اذعان داشت که هر کدام از آن ها در آثار و اشعار خود تمامی پدیده های طبیعت همچون فصل های سال ، گل ها و درختان و روستا ، حیوانات و ... را توصیف نموده اند و در این طریق آرایش های لفظی و کلامی را در اشعارشان مراعات نموده اند . اما در خصوص افتراق آن ها نیز این نکته را باید در نظر داشت که نحوه ی نگرش جبران و مولوی کرد به طبیعت متفاوت بوده است ؛ زیرا جبران یک ادیب رمانتیسم است و طبیعت را زنده و پویا ترسیم می کند حال آن که مولوی کرد ادیبی کلاسیکی است و به طبیعت با دیدی عارفانه نگریسته است .