یکی از روش های تونل سازی، روش جدید تونل سازی اتریشی (natm) می باشد که نقش مهمی در کاهش نشست سطح زمین و خسارت وارد به سازه های سطحی در نواحی شهری داشته است که در بسیاری از پروژه های بزرگ مقطع تونل در نواحی کم عمق بکار رفته است. در این پژوهش مدل سازی عددی تونل خط سه مترو تهران که به روش ناتم حفر و نگهداری شده مد نظر می باشد
تراوش آب زیرزمینی به درون تونل از مشکلات اساسی در روند ساخت و بهره برداری این فضای زیرزمینی است. این مسئله در مرحله حفاری از توانائی عملیاتی گروه اجرائی کاسته و سبب افزایش زمان پیشروی و در نهایت به تعویق افتادن زمان بهره برداری و نیز تخصیص هزینه های از پیش تعیین نشده می شود. چنان
یکی از ماشین آلات حفاری برای ایجاد فضاهای زیرزمینی، ماشین حفاری تمام مقطع (tbm) می باشد. در کنار استفاده از این ماشین، به منظور جلوگیری از نشست زمین و ورود جریان آب به داخل تونل حفر شده و نگهداری از ماشین و تجهیزات مربوط به آن و تسریع انجام پروژه، در حین حفاری از سگمنت های پیش سا
حجم زیاد ترافیک و محدودیت فضای سطحی باعث گسترش استفاده از حفریات زیرزمینی در مناطق شهری شده است. همچنین توسعه حمل و نقل عمومی در هر شهر بزرگی مزایای زیادی از جمله کاهش آلودگی و هزینه ها را در بر دارد. شهر تهران نیز دارای چنین شرایطی می باشد. تونل دسترسی به سالن فروش بلیط به تونل
توسعه شبکه حمل و نقل شهری از الزامات توسعه شهرهای بزرگ به شمار می رود. بخشی از این توسعه، مرهون ساخت تونل های مترو و راه اندازی شبکه های قطار شهری می باشد. از طرفی دیگر در زمان بحران می توان از ایستگاه ها و تونل های زیرزمینی مترو به عنوان فضاهای امن استفاده کرد. بنابراین باید پای
گسترش شهرها و نیاز عمده حمل و نقل درون شهری باعث گردیده تا در دهه اخیر تونل سازی در مناطق شهری توسعه فراوانی داشته باشد. یکی از عمده ترین مسایل و مشکلاتی که برای حفاری تونل در مناطق شهری وجود دارد مساله کنترل پایداری جبهه حفاری ، نشست های ناخواسته برای ساختمان های حساس مجاور مسیر
با توجه به توسعه شهرنشینی و محدودیت فضاهای شهری، حفاری تونل در شهرهای بزرگ با اهداف حمل و نقل یا صنعتی، تبدیل به امری متداول شده است. با حفر تونل و حذف بخشی از توده خاک، نشست هائی در سطح زمین ظاهر می گردد. این نشست ها می تواند منجر به خرابی شده یا بهره برداری از سازه های فوقانی ر
در پروژه‌های حفاری تونل که به روش غیرمکانیزه یا همان روش جدید تونلزنی اتریشی که به NATM معروف است، یکی از مراحل اجرای تحکیمات سازهای موقت، اجرا و نصب کفبند در تونل می‌باشد. در این مقاله که با مطالعه موردی مترو قم انجام شده در نقاطی از تونل و در محدوده‌های زمانی مختلف رفتار تونل
با افزایش روز افزون سازههای زیرزمینی، احداث این سازهها در مجاورت یکدیگر به ویژه ساخت یک تونل جدید در نزدیکی تونل پیشین در محیطهای شهری امری اجتناب ناپذیر خواهد بود. در بخشی از مسیر احداث قطعه شرقی- غربی تونل خط 7 متروی تهران، ماشین حفاری مکانیزه با فاصله 25/2 متر از بالای تونل ا
نتخاب روش بهینه برای حفر تونل مستلزم شناخت کامل روش‌های حفر تونل و پارامترهای تأثیرگذار بر آنها می‌باشد. از جمله پارامترهای مهم که باید مورد مطالعه و ارزیابی قرار گیرد می‌توان به مشخصات هندسی، مشخصات زمین شناسی و ژئومکانیکی، شرایط پروژه و زیرساخت‌های موجود، زمان به اتمام رسیدن پر
در سال‌های اخیر استفاده از دستگاه‌های حفاری مکانیزه مانند دستگاه متعادل کننده فشار زمین، برای حفاری تونل بطور گسترده‌ای رواج یافته است. طراحی مناسب این دستگاه‌ها نیازمند مطالعه و بررسی دقیق توده خاک اطراف محل حفاری می‌باشد. یکی از پارامترهای مهم در این مطالعات، فشار پایداری جبهه
در سال های اخیر استفاده از دستگاه های حفاری مکانیزه مانند دستگاه متعادل کننده فشار زمین، برای حفاری تونل بطور گسترده ای رواج یافته است. طراحی مناسب این دستگاه ها نیازمند مطالعه و بررسی دقیق توده خاک اطراف محل حفاری می باشد. یکی از پارامتر های مهم در این مطالعات، فشار پایداری جبهه
امروزه با پیشرفت فناوری، سهولت نسبی در حفاری و ساخت و سازهای زیرزمینی، توجه بسیاری از کشورها به احداث فضای زیر زمینی معطوف شده است. نیاز به سیستم حمل و نقل زیرزمینی در اکثر شهرهای بزرگ جهان به ویژه برای جاهایی که با مشکل ترافیک مواجه هستند، کاملا محسوس است. این سیستم نیازمند یک س