بررسی نشانه های ابسوردیسم در نمایشنامه های بهمن فرسی با تمرکز بر نمایشنامه های گلدان و آرامسایشگاه
چکیده
چکیده فارسی: رویکرد ابسوردیسم در دنیای درام بحث جدیدی نیست، دست کم در غرب بیش از نیم قرن از شکل گیری آن و نیز کاربردش در نمایشنامه نویسی می گذرد. بنابر آن چه مارتین اسلین در کتابی به همین نام آورده است، نمایشنامه های ابسورد مولفه ها و ساختارهایی متمایز از نمایشنامه های کلاسیک و غیرابسورد را داراست. تئا تر ابزورد از ساختارهای طراحی شده بر پایه روش های سنتی، کشمکش و اوج و فرود ها استفاده نکرده و عناصری را از سورئالیسم برای بیان خردگریزی به عاریت گرفته است؛ انسان هایش استحاله شده در پی هویت و تنها در جهانی از بی معنایی سرگردان اند. این تئاتر قصد تشریح منطقی چیزی ندارد و از رویداد پردازی به دور است. از تئا تر ابزورد نباید پرسید درباره چیست؟ و چه خواهد شد؟ تئا تر ابزورد به تماشاگر، تجربه بیهودگی را نشان می دهد و تقدم زبان و منطق را به عنوان ابزار کشف ژرفای واقعیت کنار می گذارد. اما در ایران به نظر می رسد که بهمن فرسی از آغازگران این جریان تئاتری بوده است. بهمن فرسی در نمایشنامه هایش از زبان و تکنیک هایی استفاده کرده که تا حد زیادی نمایشنامه های وی را با این رویکرد قابل بررسی ساخته است. در پاسخ به این پرسش که چه مولفه هایی از تئاتر ابسورد در نمایشنامه های فرسی قابل بررسی است باید گفت زبان، ساختار، پیرنگ و شخصیت های او از نمایشنامه های واقع گرایانه کاملاً فاصله گرفته و به تئاتر ابسورد نزدیک شده است. این پژوهش کیفی، توصیفی- تحلیلی با هدف تبیین ابسوردیسم در آثار نمایشی بهمن فرسی؛ با تمرکز بر دو نمایشنامه ی «گلدان» و «آرامسایشگاه» تهیه و تدوین شده است.