بررسی تأثیر زبری های موضعی در کنترل و کاهش آبشستگی موضعی تکیه گاه پل و تعیین عوامل در عملکرد این زبری ها در کاهش آبشستگی و همچنین بررسی الگوی جریان اطراف تکیه گاه و تعیین تاثیر زبری بر تغییرات الگوی جریان
فرسایش بستر و حمل مواد جداشده از آن به وسیله ی جریان آبشستگی نامیده می شود. آبشستگی موضعی که نوع خاصی از آبشستگی است یکی از دلایل عدم پایداری پل ها و در نهایت شکست آن ها محسوب می شود. به همین دلیل ارائه روش هایی برای کنترل و کاهش این پدیده، حائز اهمیت می باشد. یکی از روش های کاهش
مطالعات آماری چند دهه ی اخیر نشان می دهد که آبشستگی از جمله مهمترین علل هیدرولیکی تخریب پلهاست. اما مهمترین مشکل در حل این مسئله بررسی مکانیک سیالات و شناخت پروسه آبشستگی در اطراف پایه پل است. همچنین بسیاری از جریان ها با سطح آزاد در تعامل با پوشش گیاهی می باشند. برای مثال انتقال
هنگامی که سازه ای در بستر رودخانه قرار می گیرد تغییراتی را در جریان رودخانه اعمال می کند و معمولاً باعث افزایش ظرفیت انتقال رسوب در سیال شده و منجر به آبشستگی خواهد شد. تعیین عمق آبشستگی از این بابت دارای اهمیت است که اولاً بیانگر میزان پتانسیل تخریب جریان در اطراف سازه بوده و ثا
فرآیند آبشستگی نتیجه ای از اثرات خورندگی و فرسایشی جریان آب و در نتیجه حفاری و انتقال مواد در بستر و سواحل آبراهه می باشد . خرابی پل ها نیز حاصل مستقیم فرسایش در پی و فونداسیون پایه ها و تکیه گاههای آنها می باشد . آبشستگی تکیه گاه پل می تواند با ایجاد خرابی و یا آسیب های جدی ، با
آبشستگی تکیه گاه پایه پل به علت انقباض مقطع جریان و افزایش موضعی سرعت جریان در اطراف تکیه گاه پل و شکلگیری گردابه های جریان رخ میدهد. با توجه به اینکه مقطع عرضی رودخانه ها عموماً مرکب می باشند و تکیه گاه پلها ممکن است در قسمت سیلاب دشت واقع شود، بنابراین اندرکنش جریان اصلی با جری
اجرای پل ها بر روی آبراهه ها مستلزم استفاده از ستون هایی بر روی بستر رودخانه است. این بخش از پل عموماً در معرض پدیده آبشستگی موضعی قرار می گیرد. تعیین میزان عمق این نوع آبشستگی از مسائل حائز اهمیت در مهندسی هیدرولیک است. مکانیسم جریان اطراف پایه پل ها پیچیده بوده و ایجاد یک مدل ت
آبشستگی تکیه گاه پل می تواند عامل اصلی شکست پل و در نتیجه افزایش هزینه تعمیرات و کاهش دسترسی به راه ها شود. بنابراین، اهمیت مطالعه در مورد پیش بینی آبشستگی در تکیه گاه پل ها و راه های کاهش آن به خوبی روشن است. اکثر تکیه گاه پل ها در دشت سیلابی یک آبراهه مرکب قرار گرفته اند. هدف ا
آبشستگی یک پدیده طبیعی است که ناشی از عمل فرسایشی میدان جریان در آبراهه های آبرفتی می باشد.شکست پل ناشی از آبشستگی کلی در پایه و تکیه گاه پل ، ضرورت مطالعه در مورد پیش بینی آبشستگی و راه های محافظت در برابر آن را کاملاً روشن می سازد.یکی از راه های کاهش آبشستگی استفاده از المان ها
تخریب پلها در اثر عوامل مختلفی چون بروز آبشستگی در تکیهگاه آن هر ساله خسارتهای زیادی به بار میآورد. بههمین دلیل روشهای مختلفی برای کنترل این پدیده ارائه شده است. در این تحقیق از روش ترکیبی بهکارگیری توام سنگچین و المانهای ششپایه از نوع روشهای مستقیم برای کنترل آبشستگی
تعیین عمق فرسایش در محدوده تکیهگاهها مستلزم دانستن نحوه جابه‌جایی مواد رسوبی بستر رودخانه‌ها است. چاله فرسایش ایجادشده در اطراف تکیهگاه، به شکل و ابعاد هندسی آن بستگی دارد. گسترش آبشستگی پایداری سازه را به خطر می‌اندازد لذا پیش‌بینی میزان آبشستگی و اتخاذ تدابیر لازم برای مهار
تاکنون مطالعات مختلفی در خصوص شناخت مکانیزم آبشستگی اطراف سازه های هیدرولیکی و به خصوص پل ها انجام شده است. در زمینه ی آبشستگی اطراف پل ها تمرکز تحقیقات بیشتر بر روی پایه بوده است تا تکیه گاه؛ در حالی که بررسی آمار مرتبط با شکست پل ها نشان می دهد که بیشتر تخریب ها مربوط به تکیه گ
در حال حاضر روش های مختلفی برای جلوگیری از آبشستگی پایه پل وجود دارد. این روش ها را می توان به دو دسته کلی تقسیم کرد. دسته اول به بالا بردن مقاومت مواد بستر در برابر فرسایش می پردازد، مانند استفاده ازگابیون، ریپ رپ در اطراف تکیه گاه پل ها، و دسته دوم با تغییر الگوی جریان اطراف پا